Berichten weergeven met het label Eigen boek uitgeven. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label Eigen boek uitgeven. Alle berichten weergeven

Geertrude Verweij: schrijfster van liefdes-en familie romans

/ 1 comment
Veel Nederlanders willen graag een boek schrijven. Maar zoals Daphne Deckers graag tegen aspirant schrijvers snibt: 'Ik zou maar eens gaan zitten dan. Want het is echt veel werk.' En rijk word je er ook al niet van. Tenzij je Saskia Noort heet. Of Daphne Deckers!

Maar naast deze klinkende schrijversnamen zijn er ook heel veel schrijvers actief in Nederland die weliswaar minder bekend zijn, maar toch succesvol. Zo iemand is Geertrude Verweij (42).

Geertrude Verweij


Eigenlijk wilde Geertrude Verweij spánnende boeken schrijven. Detectives à la Agatha Christie, of bloedstollende thrillers.Maar dit genre bleek haar niet te liggen. Nu schrijft ze verhalen over  gewone vrouwen die herkenbare dingen mee maken. Haar boeken vallen in het genre liefdes- en familieromans.  Haar inspiratie haalt ze uit haar dagelijks leven.

Van fulltime moeder naar boekhoudster, naar journaliste naar schrijfster


Na mijn VWO werkte ik anderhalf jaar buitenshuis. Na geboorte van mijn twee oudste dochters bleef ik fulltime thuis om voor de kinderen te zorgen. Tijdens die periode haalde ik mijn diploma Moderne Bedrijfs Administratie. Toen alle kinderen op de basisschool zaten kreeg ik de kans om te gaan werken bij een boekhoudkantoor in het dorp. Ik werkte onder schooltijd, en was vrij als de kinderen vakantie hadden.

Boekhoudster


Toen de kinderen ouder en zelfstandiger werden, veranderden mijn werkuren. Op de middelbare school hebben ze sowieso rare schooltijden. Daar kon ik mijn werkuren niet meer omheen plannen. Een paar uurtjes alleen thuisblijven was ook geen probleem meer voor ze. Ineens kon ik al die uurtjes die ik altijd bij elkaar sprokkelde, kwijt in twee volledige werkdagen. Dat gaf me meer tijd voor het huishouden en de kinderen. Maar ook tijd om andere dingen te doen. Zoals werken als verslaggeefster.

Journaliste bij een regionaal weekblad


Ik wilde eigenlijk als tiener al journalist worden. Maar ik durfde het toen niet aan om de opleiding te gaan volgen. Ik was erg verlegen en zag mezelf niet zomaar op mensen af stappen om ze vragen te stellen.

Toen ik een advertentie zag voor verslaggevers bij ons regionale weekblad, durfde ik daar dan ook niet op te reageren. Maar toevallig herkende ik degene die werd aangenomen. Via haar hoorde ik dat ze een tekort aan verslaggevers hadden. Dus haalden ze me over een proefverslag te maken.

Proefverslag


Het ging om een vrouw die al jaren voor de wereldwinkel werkte en daarvoor een lintje kreeg. Ik vond het zo leuk om haar verrassing en blijdschap vast te leggen, en te vertellen hoe verdiend dat lintje volgens haar collega's en familie was, dat ik daarna nooit meer bang geweest ben om ergens op af te stappen. Voor een regionaal weekblad schrijven is een heel andere tak van journalistiek dan voor een landelijk dagblad. En dat paste juist wel bij mij.

Gepubliceerd schrijfster


Ik ben actiever gaan schrijven toen de kinderen klein waren in de hoop als columnist aan de slag te kunnen. Ik stuurde regelmatig stukjes naar de Libelle, maar helaas zonder succes. Geinspireerd door Maria Oomkens (de columniste die in Libelle bekend stond als Scheherazade) besloot ik het dan maar met korte verhalen te proberen. Dat is de manier waarop zij begonnen is. Maar daar is tegenwoordig helemaal geen markt voor. Tenzij je al naam gemaakt hebt als schrijver. Toen leek het me een logische stap te proberen of ik een volledige roman kon schrijven. Dat werd mijn eerste, nooit gepubliceerde boek.

Twee uitgeverijen, twee afwijzingen, maar eentje met hoop


Ik stuurde het naar twee uitgevers. De eerste uitgever wilde het niet hebben, en wees me af met een standaardbrief. De tweede, Ellessy, wees me ook af. Maar Ellessy stuurde ook een gedetailleerde brief met aanwijzingen. En een aansporing die ik al die jaren ben blijven koesteren: 'Blijf vooral schrijven, want je hebt talent.' Helaas had ik in de periode daarna weinig tijd voor fictie. Maar toen mijn redacteur van de krant me vroeg een fictief kerstverhaal te schrijven begon het toch weer te kriebelen. Ik besloot het gewoon weer eens te proberen en te zien waar ik uit kwam.

Drie keer is scheepsrecht!


Tot mijn verbazing leek het eindresultaat op het soort boeken dat ik regelmatig uit de bibliotheek haalde. Ik besloot het op te sturen naar die bewuste tweede uitgever die me zo vriendelijk had benaderd. Hij vroeg direct een optie op het manuscript, en ruim twee jaar later lag het in de winkels.

Ellesy neemt een 'optie' op mijn boek


Een optie betekent dat het nog niet zeker is dat je boek uitgegeven wordt, maar dat je voorlopig afziet van het benaderen van andere uitgevers. In dit geval was dat nodig omdat Ellessy nog maar net begonnen was met het uitbrengen van familie- en liefdesromans. Het was dus even afwachten of dat aan zou slaan voordat hij mij, als debuterend schrijfster, een contract kon aanbieden.

Ondertussen bleef ik gewoon werken, zowel op het boekhoudkantoor als voor de krant. Dat ik nu niet meer buitenshuis werk, komt doordat het bedrijf van mijn man zo groeide dat ik mijn tijd nodig had om de boekhouding en aanverwante zaken voor hem te doen. Zeker als ik daarnaast nog af en toe een boek wilde schrijven.

Self publishing versus officiële uitgeverij


Om eerlijk te zijn wist ik destijds niet eens van het bestaan van self publishing. Ik was wel actief op internet, maar niet op forums voor schrijvers. Ik volgde dus gewoon de ouderwetse route en stuurde het uitgeprinte manuscript in een dikke envelop naar een bestaande uitgeverij.

Ik weet dat veel schrijvers een lange weg moeten afleggen met hun boeken, en daarom ook andere mogelijkheiden dan bestaande uitgevers kiezen. Voor mij was dat dus niet zo. Mijn eerste boek heb ik na die twee afwijzingen aan de kant gelegd met de conclusie dat het blijkbaar niet goed genoeg was. En dat is het ook niet, als ik er nu op terug kijk. Mijn tweede poging werd meteen bij de eerste uitgever aan wie ik het liet lezen aangenomen. Ik denk dat ik, als dat niet gebeurd was, misschien nog ergens anders een kansje gewaagd zou hebben en dan weer tot de conclusie gekomen zou zijn dat het gewoon niet goed genoeg was.

Hiermee bedoel ik overigens niet dat anderen dat zouden moeten concluderen. Geloven in jezelf en doorzetten levert in veel gevallen wel degelijk resultaat op, maar ik betwijfel of ik dat zelf gedaan zou hebben. Zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar.

Het proces van publicatie


Het verhaal van mijn eerste boek sudderde al jaren in mijn hoofd. Maar het fysieke manuscript schreef ik in tien dagen, wat belachelijk snel is. Daarna duurde het tweeënhalf jaar voor het in de winkel lag.

Na het verlenen van de optie duurde het een jaar voor ik een contract kreeg. Dat is niet echt uitzonderlijk lang. In de boekenwereld werkt alles op zeer lange termijn. Ik schreef het in november 2006 en mijn boek stond gepland voor december 2008. Door omstandigheden liep dat uit en zou het januari worden. We hebben het nog iets langer uitgesteld, omdat de bibliotheek waar ik mijn boekpresentatie graag wilde houden me vroeg of ik het leuk zou vinden als dat samenviel met de opening van de boekenweek. Uiteindelijk kwam mijn debuut dus op 11 maart 2009 uit, bijna tweeenhalf jaar nadat ik het schreef.

Normaal gesproken doe ik een maand of drie over een boek. Meestal weet mijn uitgever dan al dat het eraan komt en heeft hij het opgenomen in de planning. Ellessy heeft een voorjaars- en een najaarsfonds en de boeken worden dus ingepland in die periodes. Soms is het boek nog niet af voor het in de folder staat en moet ik dus van te voren een samenvatting inleveren en een cover kiezen.

  1. Als het boek af is, begint de redactieronde. Ik heb een vaste redactrice met wie ik erg prettig samenwerk. Zij leest het manuscript in Word door en maakt aantekeningen met opmerkingen, zowel over spelfouten en interpunctie als over dingen die volgens haar misschien anders zouden kunnen.

  2. Ik verwerk de aantekeningen van mijn redactrice.

  3. Mijn redactrice leest het boek nog een keer door.

  4. Het boek gaat naar de vormgever. Die maakt het binnenwerk van het boek en stuurt de pdf naar mijn redactrice.

  5. Zij controleert het op spel- en stijlfouten.

  6. Het boek gaat weer naar mij voor controle, en de laatste wijzigingen.

  7. Als alles goedgekeurd is, gaat het boek naar de drukker.

  8. Na ongeveer een maand is het boek klaar voor de verkoop.

Cover bepalen


Alle romans van mijn uitgever hebben een foto als cover. Dat is zijn keuze en daar is geen discussie over. Ik vind dat trouwens ook erg mooi. Over het uiteindelijke resultaat mag ik wel meedenken. Mijn uitgever vraagt mij om een idee voor de cover, omdat ik als schrijver natuurlijk het beste weet waar het boek over gaat. Meestal zoek ik er zelf een paar voorbeeld foto's bij die de juiste sfeer weerspiegelen

Met mijn suggesties gaat de vormgever aan het werk. Ik krijg dan drie of vier voorbeelden, waar ik uit mag kiezen. Dat doe ik meestal in overleg met mijn man en mijn dochters, maar over het algemeen zijn we het eens.

Wat verdien je als schrijver aan een boek?


Ik verdien op twee manieren aan een boek:

  1. Verkoop van mijn boeken: ik krijg een percentage van de inkooppprijs die boekhandels betalen. Dat is 60% van de verkoopprijs exclusief 6% BTW. Het normale percentage ligt tussen de 7 en 10%. Op een boek dat voor 17,50 in de winkel ligt, krijgt een schrijver dus maximaal 1 euro

  2. Uitlenen van de bibliotheek: leenvergoeding via Lira. Dat bedrag is gebaseerd op de verkoopprijs, en het aantal uitleningen. Het komt neer op een paar cent per keer.

Geen vetpot


Het is dus absoluut geen vetpot. Maar mijn inkomen stijgt wel langzaam doordat er steeds meer boeken van mij in de bibliotheek staan. Natuurlijk zou het heerlijk zijn om te kunnen leven van mijn boeken. Wie wil er nu niet zijn brood verdienen met iets dat hij graag doet? Maar om meer geld te verdienen zou ik dingen moeten aanpassen. En dan zou mijn plezier in schrijven verdwijnen.

Andere genres, meer geweld, meer en vooral erg expliciete sex, dat soort dingen. Of ik zou simpelweg meer boeken moeten schrijven. Niet te wachten tot een verhaal wil gaan leven, maar gewoon productie draaien. Als ik dat zou doen, zou het gewoon een baan worden. En dan ook nog een baan waar ik niet vrolijk van word. Dat is dus niet de juiste methode voor mij.  Ik schrijf wat er in me leeft, en ik vind het fijn als mensen dat lezen. Ik hoop dat mensen er van genieten en er een prettig gevoel aan overhouden. Het enige wat ik doe is proberen regelmatig boeken uit te brengen waar ik zelf volledig achter kan staan. En dan hopen dat er genoeg verkocht en uitgeleend worden om er een leuk bedrag mee te verdienen.

Marketing en promotie


Promotie en marketing vind ik de lastigste onderdelen van het schrijverschap. Ik vind het vooral erg irritant om overal te moeten roepen: 'Koop mijn boek!' Ik ben daar na wat voorzichtige pogingen dan ook gewoon mee opgehouden.

Ik heb een website en een facebookpagina waarop ik mijn boekennieuws plaats. En op mijn blog, en mijn persoonlijke profiel, vertel ik ook regelmatig waar ik mee bezig ben op schrijfgebied. Dat zou je promotie kunnen noemen, maar het voelt niet zo. Ik vertel daar namelijk over alles waar ik me mee bezighoudt. En schrijven maakt nu eenmaal deel uit van mijn leven. Als er net een nieuw boek uit is, verloot ik er eentje onder mijn bloglezers en dat nieuwtje verspreid ik dan ook wel via Facebook en Twitter. Maar verder doe ik eigenlijk erg weinig.

Schrijven, gezin en huishouden


Ik ben in de eerste plaats nog altijd thuisblijfmoeder. Afhankelijk van wat op dat moment nodig is, verschuiven mijn prioriteiten. Dat zijn huishouden, ons bedrijf, mijn schrijfwerk en alles wat daar omheen gebeurd.

Geen vaste schrijftijden of dagen


Ik heb geen vaste schrijftijden of dagen waarop ik alleen maar met schrijven bezig ben. Soms, in heel drukke periodes, zou ik dat best willen, maar op dit moment kan dat gewoon nog niet. Iedere dag is weer anders. Daarnaast heb ik een uitermate rommelig gezin, met gezinsleden die allemaal thuis werken en studeren. Het komt zelden voor dat ik alleen thuis ben en ergens rustig mijn volle aandacht aan kan geven.

Een redelijk normale dag begint meestal met wat huishoudelijk gedoe, opruimen, een was in de machine stoppen, dat soort dingen. Ik heb geen huishoudschema, maar wel een globale indeling van mijn dagen. Op maandag doe ik de huiskamer, op dinsdag de keuken, op woensdag boodschappen, op donderdag de slaapkamer en op vrijdag gang, badkamer en toilet. Het is afhankelijk van wat ik verder nog moet of wil doen hoeveel tijd ik daaraan besteed. Dat varieert van even wapperen met de franse slag, tot een grondige voorjaarsschoonmaak (die bij mij meestal in een ander jaargetijde plaatsvindt).

Over het algemeen staat mijn computer dan al aan en bekijk ik tussendoor mail, blogs en andere social media. Ik schrijf een blogje en antwoord waar nodig. Soms slokt dat zoveel tijd en aandacht op, dat het schoonmaken tot het einde van de dag uitgesteld wordt. Maar ik probeer dat tegenwoordig te voorkomen om nog wat tijd voor schrijven over te houden. In de meest ideale situatie (zonder al die onverwachte dingen die het huishoudelijk leven zo heerlijk chaotisch maken) zou ik de hele middag vrij kunnen houden voor schrijven. In de zomer lukt dat meestal niet, omdat ik ook veel tijd aan de (moes)tuin besteed.

Als ik wel tijd heb om te schrijven, is het afhankelijk van waar ik mee bezig ben hoe dat gaat. Redactiewerk is saai en niet echt mijn favoriete klusje. Een verhaal door het dode punt heen duwen is ook geen leuke taak, maar af en toe wel nodig. Dat soort werk gebeurt meestal in korte stukjes, met veel onderbrekingen. Maar als het schrijven eenmaal lekker loopt, ga ik er ook honderd procent in op. Dan kan het dus ook zomaar gebeuren, dat ik 's ochtends vroeg direct achter de laptop schuif om daar te schrijven en er pas achter vandaan kom als ik iets moet doen dat echt niet kan wachten. Zoals ik al zei, geen enkele dag is hetzelfde. Maar dat maakt het leven juist zo boeiend, zeg ik altijd maar.

Advies aan aspirant schrijfsters


Ik denk dat het belangrijkste is: blijven schrijven. Doorzetten, afmaken waar je mee bezig bent en dan op zoek gaan naar een uitgever. Zoveel mensen die zeggen dat ze schrijver willen worden zijn jaren en jaren bezig met hun allereerste boek. Het kan natuurlijk zijn dat je daarmee een meesterwerk creëert, maar ik denk zelf dat je op een bepaald moment moet denken: dit is goed genoeg, en er dan iets mee moet gaan doen. Je merkt vanzelf of uitgevers het daarmee eens zijn.

Het romantische idee van achter je bureau gaan zitten, een verhaaltje uit je mouw schudden en daar als een tweede J.K. Rowling miljarden mee verdienen, is niet reëel.Zo werkt dat nu eenmaal niet als je in Nederland geboren en getogen bent. We zitten met een veel te klein taalgebied om zoveel boeken te verkopen. Zelfs als je in het Engels iets leesbaars zou kunnen schrijven, dan moet je je realiseren dat de concurrentie in dat taalgebied enorm groot is. De kans voor een niet-native-speaker om daar bovenuit te komen is vrij klein.

Behalve die paar heel bekende schrijvers die echt boven het maaiveld uitkomen, zijn de meeste beroepsschrijvers in Nederland naast hun fictie werk druk bezig met allerlei andere vormen van tekst. Zoals artikelen schrijven, vertalingen, redactiewerk of schrijfcursussen geven. Ook voor dat handjevol auteurs dat wel van fictie alleen kan leven, geldt dat het heel hard werken is. Je moet er dus zeker niet aan beginnen met het idee dat het een gemakkelijke manier is om geld te verdienen.

Bekijk Geertrudes boeken!


Geertrudes boeken!

geertrude verweij boeken
Meer lezen »

Petra publiceerde haar boek in eigen beheer met BoekenBent

/ Leave a Comment
Zeven jaar geleden kreeg Petra van Noord (48) van een vriendin het Grote Deugdenboek voor ouders en kinderen cadeau.

Het bleek een schot in de roos, want Petra werd getroffen door het uitgangspunt dat ieder mens in de kern goed is, óók als die persoon zich daar niet naar gedraagt! Volgens het gedachtengoed van het Deugdenproject kun je in iedereen positieve karaktereigenschappen herkennen. Het werd Petra's motto: 'Als je kijkt door een deugdenbril, zie je een wereld van verschil.'

Inmiddels heeft Petra zelf een boek geschreven over deugden, zodat steeds meer mensen door een deugdenbril gaan kijken. Ze gaf het uit in eigen beheer. Wij vroegen Petra hoe het schrijfproces en het uitgeven van Ik Deug + Jij deugt = Iedereen Deugt!? in zijn werk ging!

Maar eerst even kort iets over Petra!

Over Petra

Petra werkte tot 1996 als administrateur, maar stopte hiermee omdat de combinatie werk en kinderen niet samen ging. Ze startte een winkeltje met tweedehands kinderkleding, en gaf cursussen over werken met textielverf. De laatste jaren werkt ze als coach op basis van de strategieën van het Deugdenproject, en verzorgt deugdencursussen. Petra's dochters zijn inmiddels vijftien, achttien en eenentwintig.

Wanneer, en hoe kwam je op het idee een boek te schrijven?

Ik schrijf al jaren hele dagboeken vol. Een goede vriendin die wel eens iets van mij las, zei dat ze vond dat ik een boek moest schrijven. Op een zeker moment dacht ik: misschien is dat wel een goed idee, en ben ik voorzichtig begonnen.

Hoe lang duurde het van het idee, tot het boek in je handen?

Ik weet niet precies hoe lang ik ermee bezig ben geweest omdat ik in het begin wel eens een tijdje schreef, en het dan weer maanden op de plank lag. In het begin vroeg ik me af hoe ik ooit tot een minimum van honderd bladzijden moest komen. Ik vond namelijk dat een 'echt boek' toch wel honderd pagina's moest hebben. Naarmate het boek vorderde, kreeg ik steeds meer vertrouwen, en besloot ik er helemaal voor te gaan. Het boek telt nu tweehondertwintig pagina's!

In totaal heeft het hele proces zeker vier jaar geduurd. Pas het laatste jaar ben ik er intensief mee aan de slag gegaan.

Hoeveel tijd heb je er aan besteed per week?

Dat is moeilijk te zeggen, omdat het erg wisselde. Het laatste jaar heb ik me een aantal keren een midweek in een vakantiehuisje teruggetrokken om me beter te kunnen concentreren.

Wannéér schreef je?

Thuis schreef ik als de kinderen op school waren. Mijn ‘beste tijd’ is tussen 11.30 en 15.00.

Hoe combineerde je het met de kinderen?

Dat was soms best lastig. Weliswaar zijn ze al wat ouder, maar dat betekent ook onregelmatige schooltijden. Een boek schrijven vraagt de nodige concentratie, en doe je niet in een uurtje tussendoor. En geconcentreerd doorwerken valt niet mee als er om de haverklap een kind thuiskomt.

Maakte je van te voren een kader/planning?

Ik heb in eerste instantie een globale hoofdstukindeling gemaakt en die is niet echt meer veranderd. Maar verder ben ik niet volgens een vooropgezet plan aan de slag gegaan. Ik ben ook niet bij blz. 1 begonnen en bij 220 geëindigd.

Hoe wist je waarover je wilde schrijven?

Wat ik schrijf komt uit mijn hart, ik wilde mijn ervaringen delen met anderen in de hoop dat men er iets aan heeft.

Wie wil je bereiken met je boek?

Het klinkt misschien wel idealistisch als ik zeg: iedereen, maar ik hoop veel mensen te inspireren zich (nog) meer te richten op wat goed is in de mens. In anderen, maar zeker ook in zichzelf.

Wát wil je bereiken met je boek?

Ik heb een boodschap te verspreiden: als je kijkt door een deugdenbril, zie je een wereld van verschil. Mijn boek is één manier, maar ik ben ook andere ideeën aan het uitwerken. Zo komt er bijvoorbeeld in augustus een deugdenhanger op de markt. Dit is een hanger die je bij je kan dragen zodat je er dagelijks aan wordt herinnerd om het goede te zien in anderen én jezelf.

30 dagen challenge

Ik wil zoveel mogelijk mensen uitnodigen mee te doen aan een 30 dagen challenge: Kijk 30 dagen lang door een deugdenbril en waardeer iets in anderen, én jezelf. Zo kunnen ze zelf ervaren wat het doet met jezelf en je omgeving.

Geef je het ook uit als ebook?

Dat was ik in eerste instantie niet van plan omdat ik vind dat het écht een boek is om in je kast te hebben. Niet alleen omdat het er mooi uit ziet, maar ook om het regelmatig te kunnen inzien. Maar er is wel vraag naar een ebook dus waarschijnlijk ga ik toch overstag :-).

Heb je veel research gedaan voor je boek?

De research is ervaring, het leven zelf.

Had je een 'meelezer': iemand die telkens kritisch las wat je had geschreven?

Ja, mijn man en een goede vriendin. Ze hebben beiden heel wat keren een nieuwe versie doorgenomen.

Wat onderscheidt jouw boek van de eindeloze reeks andere boeken die je
kunnen helpen bij de opvoeding?


Mijn boek is niet een pvoedboek in de zin dat ik je vertel wat je nodig hebt om je kinderen op te voeden. Ik denk dat elke ouder in principe het beste voor heeft met zijn kind, en zélf weet wat goed is.

Ik wil je wél uitnodigen je (meer) te focussen op wat al goed is. In je kind én in jezelf. Iedereen is Goed, Uniek en wil zich van nature Positief ontwikkelen, dat is mijn overtuiging. Wat je aandacht geeft groeit, aandacht voor negatief gedrag doet het toenemen, (meer) aandacht voor de positieve eigenschappen zorgt ervoor dat een kind zich positief kan ontwikkelen en zich ook goed gedraagt.

Kinderen zijn niet lastig, als ze zich goed voelen gedragen ze zich ook goed. Dat klinkt simpel, maar is in de praktijk natuurlijk niet altijd even eenvoudig. Naast aandacht voor de deugden is er daarom ook aandacht voor duidelijke grenzen, het omgaan met gevoelens, en de ‘ondeugden’.

Heb je geprobeerd om je boek uit te laten geven door een officiële uitgeverij?

Nee, ik zag dat er mogelijkheden waren om het in eigen beheer uit te geven en dat voelde goed. Het voordeel is dat je zelf alles bepaalt en onafhankelijk bent van een uitgever. Waar nodig kun je hulp inschakelen van professionals die je zelf kiest. Dat kost natuurlijk tijd en onderzoek , maar daar staat tegenover dat er uiteindelijk ook meer van de opbrengst naar jezelf toestroomt.

Waarom koos je voor Boekenbent? Er zijn heel selfpublishing uitgeverijen, waarom juist deze?

Ik heb vele (internet) uitgevers vergeleken en diverse offertes gevraagd. Met een drietal heb ik een gesprek gehad en bij BoekenBent had ik het beste gevoel, en zij waren ook één van de goedkoopste.

Hoe heb je de prijs voor je boek bepaald?

Ik heb onderzocht wat vergelijkbare boeken kosten.

Hoe kom je aan de afbeelding op het omslag?

Ik wist al heel lang dat ik iets met de regenboog kleuren wilde doen. Ik heb de omslag zelf ontworpen met foto’s van fotolia.com

Hoe kwam je aan de ouders in je boek, met de twee ontspoorde kinderen?

Het verhaal is samengesteld uit mijn eigen ervaring, vermengt met verhalen van mensen die ik ken vanuit vriendschappen en zakelijke relaties.

Wat doe je om je boek te promoten/aan marketing?

  • Ik heb mijn bestaande netwerk benaderd.
  • Ik benader kranten en tijdschriften om een artikel te plaatsen
  • Ik zoek aansluiting bij organisaties voor wie mijn boek interessant is
  • Ik sluit aan bij de actualiteit, om de media te prikkelen
  • Mijn boek ligt op diverse plaatsen in winkels, en praktijken.

Ben je actief in de sociale media i.v.m. promotie?

Ik ben bezig mijn activiteiten in de social media uit te breiden. Het staat hoog op mijn prioriteitenlijstje.

Wil je meer weten?

Bezoek dan Petra's website:
Iedereen Deugt
Meer lezen »

Je eigen boek uitgeven: Kariens verhaal

/ Leave a Comment
In bijna al onze interviews met Nederlandse moeders in het buitenland, vond de verhuizing plaats vanwege de carrière van hun partner. Zo niet bij Karien!

Na haar studie Scheikunde aan de TU Delft, werkte ze als technisch projectleider en ontwikkelde ijsjes. En het was háár baan die aanleiding was voor hun emigratie naar Engeland! Daar woon Karien (35) nu met haar man, en drie kinderen: Tijm (3), Linde(2) en Jasmijn (7 maanden).

Allebei een baan financieel niet haalbaar

Maar eenmaal in Engeland deed zich een bizarre situatie voor: het was financieel niet zinvol dat zowel Karien als haar partner buitenshuis werkten! Karien: 'In Engeland is de kinderopvang boven een bepaald salaris niet gesubsidieerd. Dat veroorzaakt een maatschappelijke scheiding: lagere inkomens blijven werken, maar voor de wat hogere salarissen is de kinderopvang met meerdere, niet schoolgaande kinderen praktisch onbetaalbaar. Alleen moeders met een laag, of top inkomen kunnen dus blijven werken.

Omdat mijn carrière door drie maal negen maanden zwangerschapsverlof 'op z'n gat lag', en mijn man ondertussen veel meer verdiende dan ik, werd ik degene die thuisbleef.'

Aaneenschakeling van zorgtaken

Nu omschrijft Karien haar dagen als een aaneenschakeling van koken, luiers verschonen, kindjes op potjes zetten, neuzen snuiten, opruimen en wassen, afgewisseld met uitjes naar het park, tekenen met de kinderen, samen knutselen en koekjes bakken.

Evenwicht door schrijven

Maar Karien had behoefte aan meer uitdaging, en die vond ze in schrijven. Ze begon tijdens haar eerste zwangerschapsverlof, en volgde een cursus Kinderverhalen schrijven. Karien: 'Schrijven is helemaal van mij. Als moeder wordt je nogal geleefd, vooral met kleine kinderen onder de vier. Het is mijn creatieve uitlaatklep.'

Ze kreeg zoveel leuke reacties op haar blog, dat ze besloot er een boek van te maken, en het resultaat is: 'Een mespuntje moeder'.

Wij vroegen Karien naar haar ervaringen bij het uitgeven van haar boek.

Interview met Karien, auteur van 'Een mespuntje moeder'

Wilde je altijd al schrijfster worden?
Niet echt, wel vond ik het altijd erg leuk om te doen. Ik ben wel altijd al een verwoed lezer geweest.

Hoe kwam je op de titel?
Het is de titel van een van mijn columns. Ik vind moeder zijn geweldig, maar ik merk dat het heel belangrijk voor me is de balans te bewaren. Het meeste van mijn tijd en aandacht gaat naar de kinderen. Maar als ik niet af en toe wat aan mezelf besteed ga ik er aan onderdoor. Je hebt in je ‘levenssoep’ precies dat juiste 'mespuntje moeder' nodig.

Heb je geprobeerd je boek uit te geven via een reguliere uitgeverij?
Nee.

Waarom niet?
Ik hoor zo veel negatieve verhalen hierover dat het me niet echt kansvol leek.

Waarom heb je besloten voor uitgeven in eigen beheer?
Het is niet uitgegeven in eigen beheer, Free Musketeers is de uitgever.

Waarom juist Free Musketeers, en niet bijv. Boekenbent, of Lulu?
Ik had er goede verhalen over gehoord van andere schrijvers.

Hoeveel tijd heb je besteed aan het schrijven van dit boek?
Ik schrijf een stukje per week, al een paar jaar. Dat kost me een half uurtje, soms langer. In totaal ben ik wel wat meer tijd kwijt met schrijven, ik schrijf ook nog andere dingen. Ik houd een receptenblog bij, ben bezig met een reisverhaal, en ik schrijf kinderverhalen.

Hoe ben je aan de voorkant gekomen?
Mijn schoonzusje is ontwerpster en illustratrice, zij heeft de voorkant ontworpen.

Heb je al plannen voor een volgend boek?
Later dit jaar komt mijn eerste kinderboek uit. Verder zou ik graag reisverhalen schrijven, met name over reizen met kinderen. Of een kookboek, dat sluit goed aan bij mijn eigen vakgebied, ik heb immers jaren als levensmiddelentechnoloog gewerkt.

Kost het veel geld zelf een boek uit te geven?
Aan uitgeven bij Free Musketeers zijn geen kosten verbonden. Ik heb mezelf wel een budget van een paar honderd euro gegeven voor marketing, onder andere voor recensie exemplaren die ik naar tijdschriften stuur.

Hoe heb je de prijs voor je boek vastgesteld?
Dat doet de uitgever. Het wordt gedaan op basis van het aantal pagina’s.

Hoeveel heb je er laten drukken?
Het is ‘print on demand’ dus het boek wordt gedrukt op het moment dat het besteld wordt.

Naar hoeveel verkochte boeken streef je?
Zoveel mogelijk!

Kun je echt geld verdienen met het zelf uitgeven van een boek?
Het kan wel, maar is niet makkelijk. Ik zie het zelf meer als een opstapje. Ervaring opdoen, wat bekendheid krijgen en mijn cv opbouwen.

En vooral omdat ik het gewoon leuk vind. Alles wat ik verdien is meegenomen. Als het succesvol is hoop ik over een paar jaar, als de kinderen naar school gaan en ik meer tijd heb, er wat serieuzer mee aan de slag te gaan.

Wat doe je voor promotie en publiciteit?
Ik heb een mailing uitgestuurd naar een heleboel online magazines, recensie-exemplaren gestuurd naar een aantal tijdschriften. Verder besteed ik er veel aandacht aan op mijn blog.

Komt het boek bijv. ook bij de Bijenkorf te liggen?
Het is er wel te bestellen. Ik wil wel gaan proberen het in de boekhandels te krijgen, maar ik wacht af tot ik wat meer publiciteit heb gehad,.

Hoe combineer je het schrijven met je gezin?
Gestolen uurtjes. Zoon op de peuterspeelzaal. Middagdutjes.

Hoeveel tijd per week besteed je aan schrijven?
Een paar uur.

Heb je een favoriete schrijfster? Wat vind je bijv. van Daphne Deckers, of Sylvia Witteman?
Oei, Daphne Dekkers, nee. Tegenwoordig verkoop je beter als je bekend bent dan als je goed schrijft. Sylvia Witteman vind ik wel leuk schrijven. Zelf lees ik veel, en van alles. Favoriete schrijfsters zijn Isabel Allende, Rascha Peper. Of kinderboekschrijfsters als Astrid Lindgren en Alet Schouten.

Wil je meer weten?

Bezoek dan Kariens blog, en haar receptenblog.
Meer lezen »

Je blog uitgeven met TenPages.com

/ 3 comments
Menige 'mamablogger' droomt er van: haar blog laten uitgeven door een 'echte' uitgeverij. Helaas blijft het voor de meesten bij dromen.

Uitgevers leiden massaal aan het Bekende Nederlander Syndroom. Dat ondervond bijvoorbeeld Irene Wing Easton, die ondanks lovende feedback, geen uitgeverij bereid vond haar manuscript uit te geven. Uiteindelijk richtte ze haar eigen uitgeverij op, en gaf haar boek op die manier uit.

Hier op Het Moederbedrijf vind je zeven verhalen van vrouwen die hun boek in eigen beheer uitgaven. De enige 'gewone' mamablogger die ik ken, die het wél is gelukt haar blog te laten uitgeven, is Yvonne van der Wal. Maar zelfs dat was pas nadat ze het eerst in eigen beheer uitgaf.

Boek uitgeven met behulp van TenPages.com

Inmiddels schrijf ik elf jaar lang op mijn blog Berichten van Het Moederfront, en regelmatig schreven mensen in de comments: 'Je moet dit uitgeven!' En nu ga ik dat eindelijk doen, met behulp van TenPages.com.

TenPages.com is een website waarop je tien pagina's van je manuscript kunt plaatsen. Vervolgens kunnen bezoekers aandelen kopen in je manuscript. Eén zo'n aandeel kost 5 euro. Heb je voor 2000 euro aan aandelen verkocht, dan wordt het uitgegeven! Je hebt dus eigenlijk maar 400 mensen nodig, die 1 aandeel van 5 euro kopen. Dat moet toch te doen zijn?!

Mocht je de 2000 euro nou niet halen, dan krijgen je aandeelhouders 4 euro per verkocht aandeel terug. Uiteindelijk zijn ze dus slechts 1 euro kwijt.

Is het boek eenmaal uit, dan krijgen aandeelhouders een deel van de winst.

Tenpages.com is een uitstekend platform om je schrijfwerk te toetsen, en wellicht 'ontdekt' te worden.

Koop een aandeel van mijn boek!

Help mijn boek een succes te maken, en koop een aandeel! Met voldoende deelnemers wordt het een investering die je zo terug verdient!

Mijn eeuwige dankbaarheid krijg je sowieso!

Meer lezen »

Irene Wing Easton publiceert haar eigen boek

/ 1 comment
Irene Wing Easton stuurde het manuscript van 'MOE is MOE maar voldaan' naar zesentwintig uitgeverijen, die allemaal vriendelijk bedankten voor de eer.

Zij leden massaal aan het Bekende Nederlander Syndroom: blijkbaar zijn verhalen van 'gewone' moeders niet interessant genoeg om te worden uitgegeven. Maar Irene liet zich niet uit het veld slaan, en richtte haar eigen uitgeverij op. Dit is haar verhaal!

Het schrijven van ‘Moe is Moe maar voldaan’

Vanaf het moment dat ik in Mijn eerste leesboekje zinnen als: ‘Moe is moe’ las, wilde ik schrijfster worden. Maar toen ik van het VWO kwam bestond de schrijversvakschool helaas nog niet, en ik ging een opleiding tot verpleegkundige doen. Helaas kwam ik tijdens deze opleiding ten val, en hield daaraan een hersenstambeschadiging en twee verlamde oogspieren over. Ondanks dertien operaties heb ik nog steeds pijn, en draag een ooglapje.

Schrijfcursussen

Ik verlang nog steeds naar de schrijversvakschool, maar ik zou vanwege mijn handicap te veel lessen missen. Wel heb ik de afgelopen jaren twee schrijfcursussen van de NTI gevolgd, en een workshop 'thriller schrijven'.

Maar het meest heb ik geleerd van mijn schrijfcoach Hedwig van Lier van Bureau Artemis. Zij leerde me echt de fijne kneepjes van het vak. Dat kon in míjn tempo, wanneer het mij uitkwam, en per mail!

De titel

De titel van het boek ontstond door die zin uit Mijn eerste leesboekje, en omdat ik wilde aangeven dat het ondanks de moeheid heel erg de moeite waard is om te moederen. Het is een positief boek, en de titel moest dat uitstralen.

Waarom heb je ‘MOE is MOE maar voldaan’ zelf uitgegeven?

Over ‘MOE is MOE maar voldaan’, heb ik ongeveer vijf jaar gedaan. Er zijn een flink aantal versies geschreven. Daarna heb ik het naar 26 uitgeverijen gestuurd, en is het even zo vaak heel enthousiast áfgewezen.

Ik kreeg altijd uitgebreide afwijzingen, waarin stond dat mijn schrijfstijl goed en prettig was, ik over humor beschikte, en er rake onderwerpen aan de orde kwamen. Maar, dat ik geen Bekende Nederlander ben, en dús commercieel niet aantrekkelijk.

Wat is er mis met een Gewone Moeder? Ik begrijp de uitgeverijen wel, omdat ze veel last van de crisis hebben. Maar toch, ik was ervan overtuigd dat er wél interesse voor het boek is.

Een eigen uitgeverij oprichten

Mijn man hakte de knoop door, en hielp me met het oprichten van een eigen uitgeverij: IWEbooks, die ook geregistreerd is bij de Kamer van Koophandel.

Ik heb bewust niet voor Printing On Demand gekozen, omdat ik het professioneel wilde aanpakken. Dit boek zal niet mijn laatste boek zijn.

Wat doe je voor promotie en publiciteit?

Omdat ik met schrijven echt verder wil gaan, is er een echte, professionele website gekomen waarvoor een bekende fotograaf, Henk van Kooten, foto’s van me maakte.

Barbera Koopsen, eigenaresse van prode.nl ontwierp mijn website, en de boekomslag. Ze voelde precies aan wat ik wilde met het boek, en gaf het een frisse pittige uitstraling.

Ik vond het belangrijk dat het moederschap niet ‘mutserig’ overkwam. Via Barbera kwam ik in contact met Barbara Willems, die een bedrijf in public relations runt, prmatters, en kwam ik er al snel achter dat je niet zonder goede PR kunt.

Mijn ooglapje: een onverwacht Uniek Verkooppunt!

Met wie ik ook samenwerkte, iedereen begon erover dat ik mijn ooglapje moet gebruiken om herkenbaar te zijn. Ik had daar eerst wel moeite mee, maar inmiddels merk ik dat, nadat ik in een aantal kranten en bladen heb gestaan, ik in mijn woonplaats op straat word herkend en dit weer goed is voor de verkoop van mijn boek. Grappig, maar ik zie nu voor het eerst dat mijn ooglapje ook positieve kanten heeft!

Kost dit veel geld?

Al met al hebben mijn man en ik er heel veel geld in gestopt. Het drukken van het boek omvat de helft van het totale aantal kosten. Eerlijk gezegd hebben we een flink risico genomen door spaargeld dat bedoeld was voor zaken als een schilderbeurt van het huis, en nieuwe vloerbedekking, in mijn boek en bedrijf te steken.

Ik heb daar nachtenlang wakker van gelegen, maar we geloven er in, en we gaan ervoor. Naast ons gezin, is dit echt een project van mij en mijn man. Je zou het kunnen zien als een vijfde kindje. Mijn man helpt me met de organisatie en administratie van het bedrijf, en heeft de E-boek versie van het boek gemaakt.

Omdat ik zelf de uitgever ben, moet ik zelf voor publiciteit zorgen. Dat besteed ik deels uit, en de rest doe ik zelf. Het kost dus geld en tijd/energie. Aan de andere kant is het wel zo dat het grootste deel van de inkomsten dus óók voor het bedrijf zijn, en daarmee de gemaakte onkosten zich hopelijk gaan terugverdienen.

Normaal gesproken verdien je als schrijver slechts 10% van de verkoopprijs van een boek. De rest gaat o.a. naar drukker, Centraal Boekenhuis, boekwinkel en uitgeverij.

Hoe combineer je schrijven met je gezin?

Wanneer de kinderen naar school of naar bed zijn en mijn hoofd het toelaat, schrijf ik of doe ik het huishouden. Ik ben natuurlijk altijd thuis, en ben dus heel flexibel. Heeft de juf onverwacht hulp nodig, dan kan ik bijspringen. En moet er een kind naar de fysiotherapeut, dan sluit ik de computer gewoon af.

Huishoudelijke klusjes als inspiratie

Tijdens huishoudelijke klusjes kan ik heel goed nadenken, en kom dan op ideeën. De meeste columns die ik schrijf bedenk ik tijdens het stofzuigen. Het monotone geluid, het heen en weer bewegen van de stofzuiger, maken dat ik in een bepaalde roes kom en dan knallen er ideeën mijn hoofd binnen. Soms leg ik dan ineens de stofzuiger neer, en hol naar mijn computer om wat op te schrijven. Later ga ik dat dan bewerken en bijschaven.

Als de kinderen naar school zijn kan ik wat doen, maar ook wanneer ze bijvoorbeeld allemaal lekker op zolder met de lego aan het spelen zijn. Dan vinden ze het leuk als ik even kom kijken of van beneden roep dat er limonade is, maar ik hoef daar echt niet de hele tijd bij te zijn. Mijn gezin is heel belangrijk voor me, maar schrijven is dat ook.

Heb je al plannen voor een volgend boek?

Ik ben nu bezig met een psychologische roman, iets heel anders dus. Ik had dit wel eerder willen doen maar doordat ik geen tijd had om, ongestoord, diep in de research te duiken leek het me beter om een onderwerp dicht bij huis te zoeken.

Toen ik ook nog eens uit gesprekken met mede-moeders opmaakte dat er veel dingen zijn die elke moeder denkt, maar niet uitspreekt omdat ze denkt dat ze enige is, vond ik echt dat dít boek er eerst moest komen. Daarnaast schrijf ik columns voor mijn eigen, en andermans websites.

Wat onderscheidt jouw boek van de vele moederblogs en andere moederschapsboeken?

Mijn boek is bedoeld voor álle moeders, dus zowel betaald werkend als fulltime moederend. In tegenstelling tot andere moederschapsboeken is mijn boek niét belerend. Dat wil ik ook niet want ik vind dat je bijvoorbeeld niet kunt zeggen: 'Je leert je kind zindelijk te worden door zus of zo te doen.' Dat kun je niet zeggen want elk kind is anders' en je weet nooit wat voor jouw kind de beste manier zal zijn.

Het maakt moeders ook heel onzeker als iedereen, van buurvrouw tot schoonmoeder, met een mening over zindelijkheidsproblemen komt aanzetten. Het mooiste compliment dat ik kreeg was van een moeder die zei dat ze zich nu tevreden voelt over haar manier van moederen, en zich niet meer zo eenzaam voelt bij de keuzes die zij maakt.

Verder merk ik dat het boek taboes bespreekbaar maakt. Om mij heen beginnen moeders met elkaar te praten over de dingen uit mijn boek. ‘Heb jij het gelezen? Herkende jij dat en dat óók? Wat zullen we eraan doen?’

Waar is het boek verkrijgbaar?

Voorlopig is het boek verkrijgbaar via mijn website wingeaston.nl en in een aantal boekhandels in de provincie Gelderland. Ik kan het in mijn eentje onmogelijk in alle boekwinkels van Nederland krijgen maar het leuke is dat veel boekwinkels het gewoon bij mij bestellen.

Niet bij Centraal Boekenhuis en Bol.com: te duur

Ik ben niet aangesloten bij het Centraal Boekenhuis of bij bol.com omdat dit te kostbaar is. Maar via mijn website, en met behulp van TNTpost, komt het altijd goed. Ik heb de prijs van boek en verzend-/verpakkings-kosten expres laag gehouden.

Het boek is vrij dik, 250 pagina’s en omvat ruim zestig korte verhalen. Het kost 18,80, en de verzendkosten zijn 2,20.

Het is daarnaast als ebook verkrijgbaar als pdf, epub en mobi en kost dan E 9,90.

Op wingeaston.nl zijn ook een aantal hoofdstukken te lezen en is de inhoudsopgave te bekijken.
Meer lezen »

Schrijf & publiceer een boek

/ Leave a Comment
T.L. Jones is een sympathieke schrijfster.

Hoewel een boek uitgeven bij een 'echte' uitgeverij de droom is van de meeste schrijvers, kiezen steeds meer aspirant auteurs voor 'uitgeven in eigen beheer'.

De zogenaamde pod-uitgeverijen schieten dan ook uit de grond, en als je met Google zoekt naar 'een eigen boek uitgeven' dan vind je talloze websites die je daarover adviseren. Maar een concreet boek over dit onderwerp was er nog niet. En dus was ik erg benieuwd naar 'Schrijf en publiceer een boek' van J.L. Jones.

Jones maakt de titel waar en beschrijft het gehele proces van schrijven tot uitgeven. Ze doet dat op vriendelijke conversatietoon en neemt de lezer als het ware bij de hand.

Stijl

Jones' stijl is soms wat hakkelig en moeizaam, en ze gebruikt geregeld spreektaal: 'Standaardomslagen zijn bij sommige aanbieders een optie, maar minder jofel.'

Daarnaast gebruikt ze veel Engelse termen, iets wat prima is als het om vaktermen gaat, maar Jones doorspekt haar verhaal ook 'zo maar' met Engelse woorden. En zo nu en dan wat verdwaald Frans!

'Onzin schrijven is beter dan niets schrijven. Pas de problème als je pen nog niet vlot is.'

'Je bioritme door de war schoppen is killing voor je alertheid.'


Ook valt ze geregeld in herhaling.

'Het is eng om het boek los te laten op het eind. Dat is het telkens weer bij elk boek. Het is scary om je er van los te weken.'

Opmaak

Het boek ziet er professioneel en mooi uit, zo wel van binnen als van buiten. Wel vind ik de inhoudsopgave vrij vol, en druk.

Zo nu en dan staan er pictogrammen in de tekst, waarvan ik niet altijd de functie begreep. Ze zijn niet consequent toegepast en lijken op willekeurige plekken te staan.

Overigens wordt een van de voordelen van het Print On Demand systeem direct zichtbaar in het uiterlijk van dit boek: er is inmiddels alweer een nieuwe verbeterde versie van het boek, met een ander omslag dan het recensie-exemplaar dat ik heb ontvangen!

Structuur

Het boek heeft een duidelijke structuur, en ook de hoofstukken hebben een duidelijke opbouw. Jones begint elk hoofdstuk met een aankondiging wat ze gaat bespreken. Ik vond het leuk om te lezen dat ze dit heeft overgenomen uit Amerikaanse boeken. Ze vertelt dit in het kader van haar tip om andere boeken te bestuderen om op ideeën te komen.

Dit is ook meteen de kracht van 'Schrijf & publiceer een boek': de combinatie van informatie en persoonlijke ervaringen. Helaas lijkt de koppeling van informatie en persoonlijke ervaring willekeurig: bij het onderwerp 'proeflezers' vertelt ze haar belevenissen maar bij de keuze van haar uitgeverij bijvoorbeeld weer niet.

Het zou leuk zijn als Jones een vaste plek voor haar eigen ervaringen zou inruimen in de structuur van haar boek, zodat je die als lezer makkelijk kunt opzoeken.

Jones maakt geregeld gebruik van lange opsommingen, soms pagina's lang. Ik merkte dat ik als lezer begon af te haken. Een goed alternatief zou zijn als Jones van haar opsommingen checklists maakt: dan kun je als beginnend schrijver dingen afvinken.

Verbeterpuntjes

Jones wijst op het belang van een eigen website om je boek te promoten. Ik vind het in dat verband erg jammer dat ze de url van haar website niet noemt! Ik heb flink moeten zoeken met Google voordat ik de website vond en was een beetje teleurgesteld toen dat gewoon een pagina op Hyves bleek te zijn.

Jones verwijst een aantal keren naar twee eerder door haar gepubliceerde boeken, maar noemt geen titels! Dat lijkt me geen goede marketing, want ik was best benieuwd waar die boeken dan over gingen en hoe ze heetten.

Verder miste ik een vergelijking tussen de verschillende uitgeverijen. Er zijn er immers zoveel! Wat onderscheidt de verschillende uitgeverijen van elkaar, en waarom heeft Jones juist voor Boekenbent gekozen

De vele vermelde websites worden niet bij url genoemd: een overzicht achter in het boek met alle internetadressen zou een aanwinst zijn.

T.L. Jones is een pseudoniem, een onderwerp waar ze ook aandacht aan besteed. Als lezer zou ik graag weten hoe Jones haar eigen pseudoniem heeft gekozen en waarom juist Jones!

Conclusie

Schrijf en publiceer een boek is een leuk en laagdrempelig boekje, en bevat veel informatie. Wel zou het boek baat hebben bij extra redactie, om de stijl te verbeteren en herhalingen te verwijderen.

Maar dat neemt niet weg dat als je overweegt een boek uit te geven dit boek zeker handig is om te lezen! In de lawine van informatie op het internet over zelf een boek uitgeven biedt 'Schrijf & publiceer een boek' een stukje rust en het bewijs dat het kan. Je hebt het immers in je handen!

N.B.

Kostelijk vind ik Jones' tip als je schrijfproces niet wil vlotten: huur een ghostwriter in.

Website T.L. Jones
Meer lezen »

Schrijfsters van De gelukkig(e) niet perfecte moeder

/ Leave a Comment
Marianna en Tineke schreven samen het boek De gelukkig(e) niet perfecte moeder. Ze hebben het boek helemaal in eigen beheer uitgegeven, en fungeerden zelf als uitgeverij.

Wij interviewden hen en vroegen ze over het boek, het schrijfproces en het uitgeven ervan!










Wij zijn Marianna Zwart en Tineke Schonck, twee vriendinnen van 39 jaar, die beide getrouwd zijn en elk twee leuke jonge meiden hebben. Marianna is van opleiding chemicus en doet momenteel als zelfstandige aan mediation en kwaliteitsadvies. Tineke is psychiater en werkt in de verslavingszorg.

We kennen elkaar oorspronkelijk van de kerk en later zijn we elkaar tegengekomen in onze meidenclub, die maandelijks bij elkaar komt. Gezien het feit dat we beide creatief zijn klikte het meteen goed en het idee om een boek te schrijven is als een grapje begonnen.

Waarom dit boek?

Je kunt zo´n boek natuurlijk alleen schrijven als je zelf aan den lijve ondervonden hebt hoe het is om een `drukbezette moeder van deze tijd` te zijn.

Toen we aan het boek begonnen was dit onderwerp voor ons erg actueel maar voor hetzelfde geld hadden we een boek geschreven over poppenkastpoppen maken of iets anders creatiefs.

We hebben onszelf jaren voorbij gelopen en bereikten een punt waarop we zeiden: 'Ho, en zo willen we niet verder.' Het boek heeft ons goed geholpen om meer inzicht te krijgen in onze eigen sterke en zwakke punten.

Onze eigen valkuilen zijn perfectionisme (Marianna in alles, Tineke alleen in haar werk) en onvoldoende tijd nemen om bij dingen stil te staan (Tineke). Als je je ervan bewust bent dat het een valkuil is kun je er net wat vaker bij stil staan en jezelf terugfluiten, maar het blijft steeds opletten.

Doel van het boek

Doel van het boek is vrouwen bewust te maken waar ze mee bezig zijn, en handvatten te geven met betrekking tot hoe het óók kan.

Ons doel is vooral ook om moeders de noodzaak te laten inzien van dingen doen die energie opleveren, in plaats van alleen maar dingen doen die energie kosten. We hebben altijd gezegd: `Als er een paar mensen zijn die er wat aan hebben en ermee geholpen zijn is het goed`.

We genieten dan ook het meest van de positieve reacties die we van mensen krijgen over de inhoud van ons boek, en van de mensen die het boek kopen omdat ze van anderen gehoord hebben dat ze het zo leuk of goed vonden.

Het boek onderscheidt zich van andere boeken op dit gebied omdat het je niet vertelt wat je moet doen, maar juist de ruimte geeft en expliciet propageert om dingen te doen op jóúw manier.

Het schrijfproces

Om het boek te schrijven zijn we een fiks aantal avonden bij elkaar gaan zitten, hebben we teksten geschreven en herschreven. We hebben in die tijd bewust geen boeken over dit onderwerp gelezen omdat we niet van plagiaat beticht wilden worden en een boek wilden schrijven vanuit de praktijk. De boeken die we achterin hebben gezet als literatuurlijst hebben we dan ook niet allemaal zelf gelezen.

We hebben verder een stramien voor een interviewtje gemaakt en zijn vervolgens gaan bellen met allerlei vrouwen uit onze omgeving. Daaruit hebben we een selectie gemaakt. Al met al zijn we een jaar bezig geweest vanaf de start van het projekt en de uiteindelijke uitgave.

Er was één tip van een vriendin waar we ons werkelijk om bescheurd hebben, en waarvan we niet eens zeker weten of we hem wel in het boek hebben opgenomen omdat we hem wat ranzig vonden. Het ging erom dat je bij een kwijlende baby het matrasje 180 graden kunt draaien als het ter hoogte van het gezicht nodig verschoond moet worden. De viezigheid zit dan aan het voeteneind en met een dekentje erover zie je het niet meer. We vonden het wat ver gaan maar ook dit moet kunnen...

Vormgeving

Vanaf het begin hadden we een uitgesproken mening over hoe het boek eruit zou moeten zien en de ringband was daar een helder onderdeel van. Het moest een werkboek worden dat lekker open kon liggen als je het even weg wilde leggen en met een ringband zou het makkelijker zijn om erin te schrijven.

Esther Cremers, de illustrator, is indirect familie van Tineke en zij had bij familie al wat illustraties van haar gezien. Haar stijl paste goed bij wat wij voor ogen hadden. Het moest een kleurrijk en vrolijk boek worden en dat is Esther goed gelukt.

Het uitgeven van het boek

We hebben het boek in eigen beheer uitgegeven en noemen onszelf uitgeverij de blijde moeder. We zijn natuurlijk geen echte uitgeverij maar hadden zowaar per internet de aanvraag van iemand of wij haar boek wilden uitgeven! Dan voel je je tegelijk heel wat en eigenlijk ook helemaal niets.

De belangrijkste reden om het niet bij een reguliere uitgeverij aan te bieden was het feit dat we geen zin hadden om ermee bij uitgeverijen te moeten leuren. Daarnaast vonden we het een uitdaging om het in eigen beheer uit te geven en zo kennis te maken met alle eigenaardigheden die dat met zich mee brengt. Het leek ons dat we 3000 boeken wel kwijt zouden moeten raken in een land met pakweg acht miljoen vrouwen.

Kosten en baten

Dat blijkt minder eenvoudig dan we hadden gehoopt maar we gaan er nog steeds vanuit dat we de oplage in twee jaar verkopen. We hebben de prijs van het boek bepaald aan de hand van de investeringskosten en op basis van wat we dachten dat mensen voor een dergelijk boek zouden willen uitgeven. De kosten van het in de handel brengen van een boek zijn echter dermate hoog dat we er nagenoeg niets aan verdienen wanneer we het via de boekhandel verkopen, alleen via onze eigen website de blije moeder verdienen we eraan.

Bovendien blijkt nu dat er ongeveer 500 boeken per week op de Nederlandse markt komen en er is geen beginnen aan om bij een boekwinkel binnen te komen, tenzij je het zelf gaat laten zien. Daar hebben we natuurlijk geen tijd voor. Als we uiteindelijk alles verkocht hebben verwachten we wel dat we enige winst zullen hebben maar meer dan een euro per uur zal het ons niet opleveren.

Promotie en marketing

Om het boek te promoten hebben we verschillende bladen aangeschreven en recensie-exemplaren verstuurd. Ook proberen we via internet reclame te maken en hebben we bedrijven geprobeerd te interesseren voor ons boek. Meedoen aan dit soort interviews is ook een leuke vorm van reclame maken.

Wat hebben we er van geleerd?

We hebben natuurlijk wat inzicht gekregen in het boekenvak. Verder heeft het ons het gevoel opgeleverd dat we als we echt iets willen het ook lukt. Voor mij (Tineke) was het ook een eyeopener om te zien hoeveel mensen aan een product verdienen zonder er substantieel iets voor te doen, terwijl degene die er de meeste tijd en energie in heeft gestoken (in dit geval) nog maar moet zien of die er wat aan overhoudt.

Dat geldt natuurlijk ook voor alle goedkope kleren waarvoor in India vrouwen de hele dag in het stof zitten te zweten tegen een hongerloontje en waar de tussenhandel tien keer meer aan overhoudt. In die zin heeft het me inzicht gegeven in het hele proces van productie en handel.

Nu

We zijn nog wekelijks met het boek bezig. Het heeft ons vele uurtjes gekost maar het hele proces hebben we als erg leerzaam en gezellig ervaren en het heeft ons veel energie opgeleverd.

Wil je het boek bestellen?

Bezoek dan snel de speciale website van Tineke en Marianna!
Meer lezen »

Het leed dat huisvrouw heet

/ Leave a Comment
Update! Inmiddels is Yvonne's boek uitgegeven door een 'echte' uitgeverij, en het heet Help! Ik ben moeder!

Yvonne van der Wal is moeder en bracht dit jaar haar eerste boek 'Het leed dat huisvrouw heet' uit bij uitgeverij Free Musketeers. Wij interviewden haar over haar werk als schrijfster in combinatie met het moederschap en het uitgeven van een boek in eigen beheer!

Ik ben geboren in 1975 en opgegroeid in Heemstede. Mijn ouders stuurden me naar De Grafische School, omdat ik iets creatiefs wilde doen. Ik blonk nergens echt in uit, behalve in tekenen en in de Nederlandse taal. Mijn enige tien kreeg ik voor een krijttekening. En ik vond ‘m zelf niet eens mooi. :-) Na het behalen van een type- en schooldiploma had ik verschillende baantjes. Ik was vroeg uit huis, dus er moest snel geld verdiend worden.

Mijn eerste baan kreeg ik bij een fotospeciaalzaak. Daarna werkte ik nog bij andere winkels maar uiteindelijk kwam ik toch weer terug in de fotobranche. Daar heb ik mijn huidige vriend leren kennen, daar ben ik nu negen jaar mee samen. En ik had er meteen een hobby bij: fotograferen.

Mijn laatste baan was bij The Body Shop. In die tijd kreeg ik een dochter (2001) en een zoon (2004). Ik heb er zeven jaar gewerkt, totdat mijn dochter PDD-NOS (een aan autisme verwante ontwikkelingsstoornis) bleek te hebben.

Daarnaast had mijn zoontje erg veel last van eczeem en hij sliep hierdoor heel slecht. Ik dus ook. Twee jaar gebroken nachten, de (extra) zorg voor mijn dochter, én een baan hadden op den duur zijn tol geëist. Toen heb ik mijn baan uiteindelijk opgezegd om meer tijd aan mijn kinderen en mezelf te kunnen besteden. Gelukkig is dit financieel mogelijk, en dat is een luxe.

Hoe lang schrijf je al?

Als zevenjarige schreef ik al hele verhalen in mijn schoolschriften. Als tiener schreef ik niet; veel te druk met puberen, haha! Vanaf mijn vijfentwintigste schreef ik af en toe voor de ‘fun’. Dan liet ik het mijn familie of vrienden lezen.

Met de komst van internet werd dit een stuk gemakkelijker. Ik stuurde bijvoorbeeld verhalen en/of brieven naar tijdschriften en sinds 2002 naar de rubriek ‘Wat U Zegt’ van dagblad De Telegraaf . De eerste keer was het meteen raak en de keer erop ook. Dat smaakte naar meer. Maar sinds de ontdekking van Hyves ben ik pas echt gaan schrijven. Gewoon voor mijn plezier. Laatst werd mijn column nog geplaatst in dagblad De Pers.

Heb je speciale cursussen/ opleidingen gevolgd?

Als je een schrijfcursus- of opleiding bedoelt: nee. Nóg niet. Ik schrijf in eerste instantie gewoon op wat er in me opkomt. Ook als ik niet achter de computer zit. Inspiratie komt bij mij altijd onverwachts. Alles wat binnenkomt, schrijf ik direct op een kladje. En als ik tijd heb, ga ik ervoor zitten. Dan werk ik het uit en speel ik met woorden. Jammer genoeg word je op den duur een beetje blind van al die woorden. Soms zie ik dus niet meteen mijn taalfouten. Op Schrijven.org kan ik echter wel heel goed terecht voor tips en ervaringen van andere schrijvers.

Op hyves staat je column altijd in de top 10: hoe heeft zich dat zo ontwikkeld?

Niet altijd, hoor. ;-) Ik ordende al schrijvend in eerste instantie mijn gedachten vanwege de zorgen om mijn dochter. Daarna schreef ik ook over andere dingen. In het begin had ik niet zoveel bezoekers, maar na wat ‘uitgelichte blogs’ werd dat al snel anders. Vooral als ik over maatschappelijke en gevoelige onderwerpen schreef zoals borstvoeding. Dat blog leverde in een week tijd 400 reacties op.

Sinds 31-7-2006 ben ik lid, maar de eerste vijf maanden deed ik er helemaal niets mee. Mijn eerste blog kwam dus veel later. Echt actief werd ik pas toen ik merkte dat bezoekers steeds vaker terugkwamen om mijn verhalen te volgen.

Ik had mijn minder goede ervaringen met borstvoeding opgeschreven en sommige vrouwen waren daar boos om. Meestal worden mensen boos omdat ze niet goed lezen en alles op zichzelf betrekken. Zo schreef ik bijvoorbeeld dat ik mij een koe voelde tijdens de borstvoedingsperiode. Kreeg ik een boze reactie van iemand met de opmerking: ‘ik ben toch geen koe omdat ik borstvoeding geef!’

Nee, ik schreef ‘dat ík mij een koe vóelde’. Dat is heel wat anders. Sommige lezers nemen mijn columns (of zichzelf) veel te serieus en zien de ironie niet. Dan denken ze dat ik ‘zeur’, terwijl ze niet door hebben dat ze zelf eigenlijk ‘zeuren’. Want wanneer je er de humor niet van inziet ligt dat wellicht aan je eigen instelling. Maar smaken verschillen natuurlijk ook. Iedereen heeft weer een andere smaak als het om humor gaat.

Via mijn blogs ontdekte de redactie van Ze (een online vrouwenmagazine) mijn schrijfsels. Ze vroegen me of ik voor hen wilde gaan schrijven. Een groter compliment kon ik niet krijgen! Lezers kwamen steeds vaker terug om mijn blogs te volgen, en als ik een tijd niet had geschreven, begonnen ze er zelfs om te vragen. Uiteindelijk had ik dusdanig veel vaste lezers dat ik er een publieke hyves van maakte. Zo was het een stuk gemakkelijker alle ‘fans’ op de hoogte te houden van nieuwe blogs. Nu heb ik zo’n 500 leden.

Je reageert vaak op de rubriek 'Wat u zegt' in de Telegraaf: wat motiveert je te reageren?

Ik heb een abonnement op De Telegraaf. Mijn ouders lazen die altijd, en ik nu dus ook. Ik vind het gewoon een prettige krant om te lezen. Lekker luchtig, niet te zwaar. Sinds ik moeder ben maak ik me drukker om wat er gebeurt in onze samenleving. Ik heb overal wel een mening over. Het ligt wel aan het onderwerp; het moet me aanspreken. De brievenrubriek geeft een goed beeld van wat er in onze maatschappij speelt en wat er leeft bij de burgers.

Mijn eerste brief ging over het al dan niet toedienen van ‘dwangvoeding’ bij Volkert van der Graaf, toen hij in hongerstaking ging. Je komt er overigens niet zomaar in, je brief moet kort en bondig zijn. En je moet het natuurlijk wel netjes houden. Het lukt me vaak, maar niet altijd.

De redactie maakt immers een selectie van al die inzendingen. Als ik iets lees in de krant waarvan ik bij voorbaat al weet dat veel mensen hierop zullen reageren, dan reageer ik juist niet. Ik reageer liever op een minder opvallend artikel. Dan is de kans dat je brief geplaatst wordt het grootst.

Wilde je altijd al schrijfster worden?

Als kind riep ik dat wel, maar ik riep ook dat ik iets wilde gaan doen met tekenen. Ik tekende bijvoorbeeld stripverhaaltjes. Een leraar op de basisschool vroeg steeds weer om nieuwe strips; hij vond ze helemaal geweldig. Nooit wat mee gedaan. Daarna wist ik helemaal niet meer wat ik wilde doen. Ik dacht er ook niet zo over na. Ik neem veel dingen zoals het komt. Wel wilde ik iets creatiefs gaan doen.

Maar na de middelbare school moest er gewoonweg geld verdiend worden en de eerste de beste baan die ik krijgen kon nam ik meteen aan. Sinds ik gestopt ben met werken heb ik het schrijven weer opgepakt en zo is toch nog mijn eerste boek ontstaan. Het liefst zou ik een column willen in een tijdschrift. Maar die gaan helaas naar de BN-ers.

Heb je geprobeerd het boek uit te geven via een reguliere uitgeverij?

Hier moet ik even uitgebreid op ingaan. Pas na de vele positieve reacties op mijn blogs en ‘adviezen’ uit mijn omgeving om hier iets mee te doen, ging ik surfen op het internet naar de mogelijkheden van het uitgeven. Ik had er geen idee van. Ik had ook nog niet zoveel ervaring met het schrijven. Toen ik op internet las dat de kans dat reguliere uitgevers je boek uitgeven maar één procent is, met name als je al in het ‘schrijverswereldje’ zit óf als je bekend bent, dacht ik: laat maar zitten. Zó goed vond ik mezelf nu ook weer niet. Bovendien zijn er maar weinig uitgevers die het genre ‘verhalenbundels’ uitgeven. Ik deed het daarbij vooral voor de lol, had (nog) niet de intentie om er echt serieus mee aan de slag te gaan.

Toen ben ik dus naar een alternatieve manier gaan zoeken. Ik kwam Free Musketeers tegen via de site van AKO. Free Musketeers is een Printing on Demand uitgeverij en toegankelijk voor iedereen die in eigen beheer wil publiceren of zijn of haar werk wil laten uitgeven. Ik heb voor het laatste gekozen. Het proces van acceptatie tot de eerste druk in mei dit jaar, heeft echter vrij lang geduurd, en in die tijd heb ik ruimschoots te tijd gehad om nog beter te leren schrijven. Ik heb intussen ook veel meer columns geschreven, evenals oude schrijfsels herschreven.

Het boek is nu dus heel anders dan hoe ik mijn manuscript in het begin aanbood bij FM. Ik ben nú dus wél nieuwsgierig naar de mogelijkheid en de kans om mijn boek te laten (her)uitgeven via een reguliere uitgever, dus ik heb onlangs wat mailtjes verzonden naar diverse bekende uitgevers. En wat blijkt: er reageerden binnen enkele dagen drie bekende uitgevers (waaronder BZZTôH).

Ze waren zeer positief en zagen mijn columns wel zitten. Maar ik zit voorlopig vast aan een contract, dus dat gaat niet zomaar. Wie weet komt mijn boek over een aantal jaar wel opnieuw uit via de reguliere weg. Tegen die tijd zal mijn schrijftechniek bovendien vast nog beter zijn. En heb ik meer materiaal. Toch voelt het wel een beetje als een winnend lot dat nu aan mijn neus voorbij gaat. Aan de andere kant is het wel weer een erkenning voor mijn schrijfstijl.

Printing on demand boeken hebben toch een bepaald stigma. Er wordt jammer genoeg vaak op neergekeken. Men denkt dan al snel dat het kwalitatief gezien slecht is. Met recensies kan dat ook een belemmering zijn. Sommige recensisten, of lezers, hebben dan al snel een oordeel over het boek nog voordat ze het gelezen hebben. Niet altijd terecht dus, zo blijkt.

Waarom juist Free Musketeers?

Free Musketeers is eigenlijk een mooie middenweg tussen het uitgeven in eigen beheer en het reguliere uitgeven. De drukkosten liggen bij Free Musketeers, en zij bepalen de prijs, als zij je boek uitgeven. Bij de meeste p.o.d. uitgevers moet je de drukkosten zelf betalen. Dat vond ik wat te gortig voor een hobby. Toch heb je ook bij FM nog steeds veel zelf in de hand en dat laatste vind ik een groot voordeel. Zij zorgen bijvoorbeeld wel voor de vormgeving van de kaft, maar je mag de cover ook zelf ontwerpen. Nadeel is dat ze je boek alleen op hun website plaatsen, zoals de meeste p.o.d. uitgevers. De promotie moet je vooral zelf doen en je bent zelf verantwoordelijk voor een foutloze tekst. Maar dat vind ik wel een uitdaging en je leert er veel van.

Wat biedt Free Musketeers?

Ik merk dat FM groeit. Zo hadden ze voorheen niet het veelgebruikte lettertype ‘Garamond’. Nu wel. En het papier was eerst spierwit en dun, zo begreep ik van andere auteurs die daar hun boek hebben laten maken. Mijn boek heeft stevig, dik en roomkleurig papier, zodat het rustiger leest en het boek meer ‘body’ heeft. En de redactie heeft hier en daar wat aangepast, dus je merkt dat ze wel je tekst nakijken. Maar dat geeft geen garantie op een foutloze tekst. Een redacteur is ook maar een mens. Ik zie ook vaak fouten in boeken die via de reguliere weg zijn uitgegeven.

Je kunt bij FM bijvoorbeeld ook meedingen naar de ‘Nieuwe schrijversprijs’. FM ziet vaak opmerkelijk talent in het grote manuscriptenaanbod. AKO wil dit talent extra onder de aandacht brengen via haar winkels. Doel ervan is het stimuleren van onbekend literair talent en kansen creëren op de lezersmarkt. Als je wint, komt je boek in alle 100 AKO-winkels terecht. Wim Niesten, schrijver van ‘Het stille later’, heeft ‘m al gewonnen en zijn boek is nu een groot succes. Het toeval wil dat ook hij naar de rubriek ‘Wat U Zegt’ schrijft. Hij staat tussen mijn hyves-vrienden. P.o.d. uitgevers komen in ieder geval steeds meer in opmars. Het is een moeilijke weg, maar een succesvol p.o.d. boek is niet onmogelijk. Sonja Bakker is er trouwens ook een goed voorbeeld van.

Hoeveel tijd heb je besteed aan het schrijven van dit boek?

Te veel tijd. ;-) Nee hoor, zonder gekheid: Vanaf de allereerste blog tot de eerste druk, heb ik daar in totaal ongeveer een jaar aan gewerkt. Soms gingen er ook weken voorbij zonder dat ik iets schreef. Dan had ik de bekende ‘writersblock’ of ik had het te druk met andere dingen.

Hoe is de voorkant van je boek tot stand gekomen?

De illustratie op de kaft is van Bert Witte, een cartoontekenaar die o.a. voor De Telegraaf  tekent. Zijn tekeningen werden zo nu en dan bij mijn brieven in de rubriek ‘Wat U Zegt’ geplaatst. Ik vind zijn tekeningen heerlijk humoristisch en sarcastisch. Precies wat mijn boek moest uitstralen. Ik wilde per se een stereotiepe huisvrouw afbeelden en zijn manier van tekenen vond ik daar uitermate geschikt voor.

Hoe kwam je aan de titel?

De titel van mijn boek is ook de titel van één van mijn blogs/columns die ik in mijn (we)blog en boek heb geplaatst. Het was een uitgelichte blog dat zeer goed gelezen werd en veel reacties kreeg. Waarschijnlijk juist door de titel. Dus toen dacht ik: dat moet ook de titel worden van mijn boek.

Heb je al plannen voor een volgend boek?

Ik schrijf ondertussen gewoon door. En ik wil schrijfcursussen volgen. Als ik weer voldoende materiaal heb, ga ik er zeker weer een boek van maken. Ik ben ook bezig met een roman. Maar dat vind ik een stuk pittiger dan het schrijven van korte stukjes. Dus die roman, dat duurt nog wel even…En dit keer denk ik dat het wel gaat lukken bij een reguliere uitgeverij, gezien de positieve reacties die ik onlangs van hen kreeg.

Kost het veel geld om zelf een boek uit te geven? Met welke kosten moet je rekening houden?

Als FM je boek maakt, betalen zij de drukkosten. En zij zorgen voor de vormgeving van je manuscript. Wel kun je aangeven hoe je de vormgeving van je boek zou willen hebben, dan houden ze daar rekening mee. Eén keer per jaar ontvang ik de royalty’s over de verkochte boeken.

Breng je je boek volledig in eigen beheer uit, dan moet je de drukkosten zelf betalen. Hoeveel dat gemiddeld precies is weet ik niet, daar heb ik me te weinig in verdiept. Voordeel van het in eigen beheer uitgeven is dan wel weer dat je zelf de prijs kunt bepalen. En je hebt meer winst bij elk verkocht boek. En je hoeft er geen jaar op te wachten.

De promotie doe ik wel zelf, en dat kost natuurlijk geld. Recensie-exemplaren moet ik bijvoorbeeld zelf bestellen (en dus betalen!) om ze te laten recenseren in bijvoorbeeld tijdschriften. Maar dat vind ik een klein bedrag als je het vergelijkt met de kosten van een advertentie.

Wat doe je voor promotie en publiciteit?

Ik plaats advertenties op Hyves en stuur recensie-exemplaren op naar diverse sites en tijdschriften. Maar een uitgelichte blog of een brief in De Telegraaf doet ook wonderen…Ik zit echter nog middenin de promotiefase. Dus wie weet wat er nog volgt. Ik heb ideeën genoeg in ieder geval.

Je boek is bij Bol.com te koop: heb je daar iets speciaals voor moeten doen?

Mijn boek is aangemeld bij het Centraal Boekhuis. Dan wordt mijn boek automatisch ook op bol.com geplaatst. Boekenwinkels kunnen mijn boek dan ook bestellen.

Komt het boek bijv. ook bij de Bijenkorf te liggen?

Het is wel mogelijk dat mijn boek in de winkels komt te liggen. Mijn boek ligt nu bijvoorbeeld wel in een boekenwinkel in Heemstede. Winkels moeten echter wel weten dat mijn boek überhaupt bestaat én ze moeten ‘m wel wíllen inkopen. Dat geldt trouwens ook voor boeken die zijn uitgegeven door reguliere uitgevers.

Je boek komt echt niet zomaar in de winkels terecht, tenzij je al bekend bént. Niet alleen uitgevers, maar boekenwinkels moeten ook interesse hebben in je boek. Maar daar wordt momenteel hard aan gewerkt. Ik ben nog maar net begonnen mijn titel als een olievlek te verspreiden. Ik zie wel wat het oplevert. En of het überhaupt lukt natuurlijk.

Hoe combineer je schrijven met je gezin?

Ik schrijf vooral ’s avonds en wanneer mijn kinderen op school en/of op de speelzaal zitten. Met kinderen om me heen is het echt niet te doen; dat geeft te veel afleiding. Het kan heel storend zijn wanneer je net bezig bent een stuk op te schrijven, terwijl er ondertussen van alles aan je gevraagd wordt. Zo kan ik me totaal niet concentreren. En ben ik langer bezig dan nodig is.

Voor de kinderen is het bovendien niet leuk wanneer mams achter de computer zit. Soms plaats ik een column wel overdag op mijn hyves-pagina als de kinderen thuis zijn, maar dat is zo gepiept wanneer ik die de avond ervoor in een worddocument heb getikt. ’s Avonds wil manlief echter natuurlijk ook wel wat aandacht, of één van de kinderen komen hun bed uit vanwege een droge keel of een snotneus. Dus het blijft schipperen. En wordt het soms veel te laat.

Hoeveel tijd per week besteed je aan schrijven?

Momenteel besteed ik meer tijd aan het promoten van mijn boek, dan aan het schrijven zelf. Maar het schrijven van een beetje column of bladzijde kan wel een paar uur duren. Het ligt er ook aan of ik een ‘writersblock’ heb of niet. Meestal kan ik moeiteloos, met de juiste ingrediënten, als een soort Gordon Ramsay een best smakelijke column op tafel zetten, al zeg ik het zelf. Maar er zijn ook tijden dat ik het gevoel heb dat ik tevergeefs een overvolle vuilniszak uit de afvalemmer probeer te rukken. Meestal laat ik het dan gewoon even los en komt er op een heel onverwacht moment altijd wel weer wat inspiratie. Dan móet ik het meteen opschrijven, al sta ik middenin de supermarkt, anders ben ik het zo weer kwijt.

Wat betekent schrijven voor jou?

Ik heb geen psycholoog nodig. Ik heb Words. Met schrijven zet ik mijn hersenspinsels letterlijk op een rijtje.

Heb je een favoriete schrijfster? Wat vind je bijv. van Daphne Deckers, of Sylvia Witteman?

Ik vind de columns van Saskia Noort heel goed. Zij kan heel treffend en vooral grappig schrijven. De boeken van Daphne Deckers vind ik ook leuk, maar wel iets simpeler. Beide lezen gemakkelijk weg en ze zijn zo heerlijk ‘no nonsense’ en luchtig van toon. En heel herkenbaar. Daar houd ik van. En ja, de boeken van Heleen van Royen vind ik ook heel geestig. Sylvia Witteman lees ik niet. Misschien moet ik dat maar eens doen.

Ik houd van non-fictie boeken of boeken die een enigszins realistisch verhaal weergeven. Voor mij geen hersenkrakende ‘heavy stuff’ of ‘science fiction’ alsjeblieft. Dodelijk saai en vermoeiend. Dergelijke boeken zal ik dan ook nooit schrijven. Ik heb al genoeg aan mezelf.

Meer weten?

Yvonne's website,
Yvonne's blog/hyve
Meer lezen »

Kinderboek uitgeven

/ Leave a Comment

Mijn naam is Helen Smit, ik ben 48 jaar. Getrouwd met Walter en moeder van Mandy (overleden bij haar geboorte in 1986), Lesley (18)en Charelle (15). Ik ben afgestudeerd als onderwijzeres, maar ben sinds 1986 niet meer werkzaam. Ik heb altijd veel vrijwilligerswerk gedaan. In de ouderraad, als verkeersouder, bij de diverse sportclubs van het gezin. Ook heb ik jaren oppaskinderen gehad.

Jarenlang verzamelde ik uitspraken van kinderen: mijn eigen kinderen, de buurkids, mijn oppaskinderen enz. In 2001 vatte ik het plan op, om hier een boekje van te maken. Daarvoor heb ik diverse oproepjes gedaan in de Ouders van Nu en de J/M. Ik heb daarop veel reacties van moeders gehad: een multomap vol.

Toen wist ik even niet hoe ik het moest aanpakken en is het bij verzamelen gebleven. Ik ben meer gaan sporten; vooral hardlopen. Ik heb inmiddels diverse 30 km-wedstrijden en marathons gelopen.

Toen moest mijn oudste dochter Lesley voor school (de CALO in Zwolle) een opdracht voor creatieve communicatie maken en had in eerste instantie géén idee wat ze moest doen. Totdat ze zich mijn plannen voor een boek herinnerde en dat als opdracht heeft opgepakt!

Tijdsbesteding

Er zitten heel wat uurtjes in. Typen, herschrijven, herindelen, corrigeren enz.
Lesley moest er tachtig uur insteken, maar dat zijn er heel wat meer geworden.

Ik heb gekozen voor uitgeven in eigen beheer omdat Lesley maar acht weken de tijd had, om het project te maken en te presenteren. We hebben wel even gekeken naar andere mogelijkheden, maar dat zou teveel tijd in beslag gaan nemen.
Omdat ik nu niet werk, zag ik het ook wel zitten om het in eigen beheer te doen.

Mijn boek heeft niet echt een titel,maar de uitspraak: 'Mamma, die koe heeft een nummerbord', staat op de kaft.

Vormgeving
We hebben een heel boek gemaakt met allerlei uitspraken van kinderen,in verhaalvorm, willekeurig door elkaar. Er staan dus geen hoofdstukken of zo in het boek. Wel hebben we een aantal tekeningen verspreid door het boek geplaatst en staan er twee bladzijdes met een "woordenlijst" tussen.

De omslag van het boek is in kleur, het boek zelf is in zwart-wit. Er staan verschillende illustraties bij. Door tijdgebrek helaas niet meer. Ik ben inmiddels alweer druk aan het verzamelen voor een tweede deel. Bij het volgende deel wil ik er wat meer tekeningen in hebben.

Het boek is gemaakt bij jouwboek.nl, omdat zij snel konden leveren. (Wat uiteindelijk niet is gelukt, maar dit terzijde.)

Kosten en baten

Aanloopkosten hebben we niet gehad. Je betaalt, wanneer de boeken zijn afgeleverd.
We hebben zo rond de 2500 euro geïnvesteerd in boeken, postzegels, enveloppen enz.

We hebben het boek niet gemaakt om er veel aan te verdienen. Elk verkocht boek levert ongeveer drie euro op. Hoe meer boeken je laat maken, hoe meer je eraan kunt verdienen, want de prijs per boek daalt behoorlijk bij grotere afname. Je moet dan ook wel veel meer investeren en het is maar zeer de vraag of je al je boeken kunt slijten. Wij hebben voor een kleine oplage gekozen, om niet al te veel risico te lopen. Bij bestellen is altijd mogelijk.

Het boek is te vinden op de site van jouwboek. In de linkerkolom staat een kopje 'titels'en daar staat het boek bij de kinderverhalen. Het telt 161 pagina's en er staan meer dan 500 uitspraken in.

Publiciteit

We hebben diverse persberichten verstuurd. Verder veel mailtjes naar verschillende mensen, met de vraag om de informatie door te sturen. De moeders van toen heb ik met Kerst allemaal een kerstkaart gestuurd. Daarop heb ik veel positieve reacties gehad!

Volgende week komt er een artikel in de Twentse courant en ook zullen we nog een interview krijgen met "om de hoek gekeken," de wijkkrant van de Helmerhoek, waar wij wonen.

Tips voor moeders die ook een boek willen uitgeven

Als je tijd en 'instapgeld' hebt, is het erg leuk om het in eigen beheer uit te geven. Wel moet je dan na afloop ook veel moeite doen om je boek te promoten. Dat gaat zeker niet vanzelf. Ik heb geen idee, hoe moeilijk het zou zijn, om het bij een uitgeverij onder te brengen. Als dat lukt, ben je overal vanaf, maar de opbrengst per boek is dan beduidend minder. Zo'n 30- tot 50 cent per boekje.

Je bereikt dan wel een veel groter publiek en de kans is groot, dat je er uiteindelijk ook veel meer aan kunt verdienen.

Voorproefje

Floris van 2,5 ligt als enige nog in bed na het middagslaapje van het kinderdagverblijf.
De leidster is met de andere kinderen al wat aan het drinken.
Als de leidster geluid hoort uit de slaapkamer, vraagt ze: "Floris, ben je wakker?"
Het is even stil,maar dan antwoordt Floris blij: "Nee, ik slaap nog!"

Bestellen kan zo

Maak 12,95 euro over op giro 6735451 tnv WD Smit
Vermeld svp duidelijk naam én adresgegevens, dan sturen we het boek zo snel mogelijk op.

Meer info:

Helen Smit
Gaffelhoek 43
7546 MT Enschede
Tel 053-4776020 of via helensmit@live.nl
Meer lezen »

Psychologische thriller

/ Leave a Comment
Anita is Thuisblijfmoeder van drie meiden van 13, 15 en 17, en heeft een boek uitgegeven in eigen beheer. Ze vertelt ons hoe ze dat heeft aangepakt!

Over mezelf

Eigenlijk ben ik mijn hele leven al lettergek. Ik lees de letters op de tandpasta als het moet (ook als het niet moet, trouwens). Als kind las ik me suf, de boekjes van Enid Blighton, ik had ze allemaal. Een aantal jaren geleden is mijn moeder overleden en er kwamen een aantal onafgemaakte projecten van me boven water. Boekjes, geïllustreerd en wel. Omdat ik veel te speels was en liever in bomen klom of in de manege rondhing, nam ik nooit de tijd om het af te maken. De drang om te schrijven heeft er dus altijd ingezeten en omdat mijn leven in een wat rustiger vaarwater is gekomen, besloot ik dat nu de tijd rijp was om daar aan toe te geven.

In 1998 ben ik begonnen als tekstdichter. Mijn man had destijds een platencontract bij Telstar en kwam een nummer tegen van Sammy Davis Jr. (You can count on me). Hij wilde dat nummer graag opnemen en omdat Telstar voornamelijk Nederlandstalig uitbrengt, had hij een Nederlandse tekst nodig. In een opwelling heb ik in een paar uur de tekst geschreven, deels vertaling, deels eigen inbreng. De producer vroeg me om nog een extra couplet omdat hij het nummer te kort vond, dat kwam er binnen tien minuten uit. Het nummer heeft de Noordzee Top 30 gehaald.

In 2004 besloot Michel (mijn man) een nummer uit te brengen om de horeca een positieve oppepper te geven en ook dat nummer, het Kroegenlied, is uitgebracht en heeft erg veel landelijke aandacht gekregen met name door de inbreng van Horeca Nederland.

In die tijd schreef ik veel lyrics, ook in opdracht, Nederlands- en Engelstalig. Engelstalige nummers hebben mijn voorkeur omdat ik het mooier vind klinken, de woorden rollen muzikaler over de noten. Het genre vind ik niet zo belangrijk, rap, dance, country, rock, blues, ik ben van alle markten thuis maar het is wel belangrijk dat ik de muziek mooi vind. Ik laat de muziek het verhaal vertellen, de woorden komen dan vanzelf. Het genre "ik hou van jou, ik blijf je trouw" is niet zo aan mij besteed.

Zo gaat het ook met mijn boeken (de tweede wordt ook een psychothriller); ik hou er wel van om iets meer te brengen dan alleen maar het verhaal. Ik vind het leuk om dat te schrijven wat ik zelf ook het liefste lees. Net als een cadeau, iemand iets geven wat je zelf leuk zou vinden om te krijgen. Ik zoek wel alles op want ik wil geen poep verkopen, feiten die gebaseerd zijn op de werkelijkheid moeten gewoon kloppen. Mijn voorkeur gaat uit naar thrillers, zowel in boekvorm als bij films.

Ik heb geen schrijfcursussen gevolgd, maar had wel een 8 voor Nederlands op mijn eindlijst (Atheneum A).

Over mijn boek

Ik wist dat ik een thriller wilde schrijven en ik heb heel lang nagedacht over een plot. Eigenlijk had ik nog geen idee hoe ik het aan moest pakken dus op een gegeven moment ben ik maar begonnen met het creëren van de hoofdpersonen. Terwijl ik daar mee bezig was diende het plot zich vanzelf aan. Hoewel ik nooit van te voren wist hoe een hoofdstuk precies zou gaan lopen, zat het verhaal op zich wel in mijn hoofd. In grote lijnen dan, zelfs bij de ontknoping wist ik nog niet precies hoe zich dat zou gaan ontwikkelen.

Vooral de karakters en de gesprekken haal ik uit mijn eigen leven. Van mijn eerste bewuste indrukken tot en met nu. Alle personen in mijn boek zijn verzonnen maar bestaan wel uit stukjes personen uit mijn leven, ook stukjes van mijzelf. Niemand hoeft zichzelf te herkennen hoewel het best goed mogelijk is dat iemand denkt "hé, zou ze mij bedoelen?"

De gebeurtenissen zijn voornamelijk verzonnen. Er zitten wel stukjes eigen ervaring in maar de grote lijn is pure fictie en heb ik, gelukkig, nooit meegemaakt.

Locatie

Het verhaal speelt zich af in Gambia. In 2004 hebben mijn man en ik daar een vriendin bezocht die een lodge was begonnen. Het land en de bevolking hebben een diepe indruk op ons gemaakt. Omdat ik mijn verhaal ook in een andere omgeving wilde laten afspelen dan alleen Nederland en het me leuk leek om anderen op een aparte manier wat over dat land te vertellen, heb ik voor Gambia gekozen. Een week was natuurlijk tekort om alle kennis die ik nodig had op te doen, maar helaas bestaat er nog geen fonds die beginnende schrijvers sponsort teneinde studiereisjes mogelijk te maken. Gelukkig maakt internet de wereld een stuk kleiner zodat ik thuis, achter mijn computertje, ook aan de benodigde informatie kon komen. Specifieke dingen die ik niet kon vinden, heb ik gevraagd aan mensen die daar wonen. Ook met Gambianen heb ik contact gezocht maar die zijn niet bepaald rap met antwoorden. Verder kon de vriendin van de lodge me natuurlijk een eind op weg helpen.

De titel: Vloeibaar Goud

De titel was nog best moeilijk. Ik wilde een korte, pakkende titel. Het boek was al voor driekwart klaar en toen had ik nog geen titel (wel al een titel voor mijn volgende boek maar daar had ik op dat moment natuurlijk nog niets aan). Tijdens het schrijven werd de titel mij in de schoot geworpen. Vloeibaar goud is whisky, dure whisky van Glenfiddich. Meer kan ik er niet over vertellen, dat wordt duidelijk als je het boek leest ;-).

De omslag

Ik heb de omslag zelf ontworpen. Uren lang geploeterd om goudkleurige druipers te maken, dat bleef er amateuristisch uitzien. Op de ochtend dat ik mijn account bij Lulu maakte, bedacht ik dat ik nog steeds geen cover had. Gewapend met een fototoestel en een glas whisky ben ik op mijn veranda (waar beter licht was dan binnen) aan de slag gegaan. Na ongeveer 80 foto's (leve de digitale camera) en twee uur verschillende foto's bewerken en weer weggooien was dit uiteindelijk het resultaat. Ik moet zeggen dat ik best tevreden ben, het is geen doorsnee cover, het heeft iets mysterieus, het is een glas whisky, het vloeibare goud, dus de titel zit erin en de kleuren vind ik zelf ook mooi, het ziet er professioneel uit. Al zeg ik het zelf.

Het schrijfproces

Ik schrijf thuis, achter mijn computer, in een hoekje van de woonkamer. Ik ga gewoon zitten en ga schrijven. Met drie meiden van 13, 15 en 17 in huis, staat de tv altijd aan. Ik ben inmiddels zo gewend aan dat geluid dat ik dat zelfs wel prettig vind maar 's nachts in alle rust en stilte is ook erg lekker. Wanneer alles in huis netjes is en de kaarsjes branden gezellig, schrijft dat het lekkerst, maar ik kan me ook heel goed afsluiten voor de troep om me heen en een schrijfdag inplannen. Soms droom ik wel eens van een maand in afzondering met mijn laptop in een huisje op de hei of aan het strand, aan de andere kant functioneer ik het beste onder druk dus waarschijnlijk zou er dan helemaal niets meer uit me komen.

Waarschijnlijk ben ik driekwart jaar bezig geweest, precies weet ik het niet. Ik ben geen regelmatige schrijfster, ik schrijf wanneer ik daar de tijd voor heb. Zodra ik ga zitten, komen de woorden uit mijn vingers, dat gaat vanzelf. Maar ik moet er dan wel in zitten, meemaken bijna. Ik kan niet een kwartier gaan zitten schrijven en dan stoppen, dat werkt niet. Ik denk dat ik ergens in september 2006 echt begonnen ben met het boek, de hoofdpersonen bestonden toen al een tijdje, de aanloop duurde wel een paar weken.

In april dit jaar, gaf mijn man een concert en mijn jongste dochter trad toen voor het eerst op. De voorbereidingen; niet alleen het oefenen, maar ook de website, kaarten, posters etc., namen zoveel tijd in beslag dat ik de rust niet had om tussendoor te schrijven. Het boek heeft toen bijna een maand stilgelegen.

Soms schreef ik weken alleen maar 's nachts, rolde ik om half 4 mijn bed in. Mijn gezin heeft me wel heel goed geholpen. Ze gaven me soms de gelegenheid om een heel weekend alleen maar te schrijven, dan schreef ik 20 uur in een weekend. Maar ja, soms heb je nou eenmaal verplichtingen en je kan natuurlijk niet altijd maar alles aan je gezin overlaten, dan lag het weer een paar dagen stil. Ook heb ik soms dagen achter elkaar alleen maar informatie gezocht en opgevraagd zonder echt geschreven te hebben.

Redactie

Mijn vader heeft het geredigeerd. Hij is nog echt van de oude stempel, ergert zich wezenloos aan taalfouten die, dat moet ik toegeven, tegenwoordig meer regel dan uitzondering zijn. Bovendien moppert hij al mijn hele leven over mijn Amsterdams dialect dus het was voor mij ook wel een uitdaging om hem te bewijzen dat ik echt wel weet wat ABN is.

Mijn vader schrijft zijn hele carrière al stukjes in wetenschappelijke bladen. Hij heeft voor het Economisch Instituut voor Bouwnijverheid gewerkt, voornamelijk onderzoek, en heeft voor zijn werk, maar ook als bijverdienste daarnaast, heel wat geschreven.

Wat schrijven voor mij betekent

Zoals eerder gezegd, ik ben lettergek. Nou houdt graag lezen niet altijd automatisch graag schrijven in maar bij mij wel.

Bovendien ben ik nogal een flapuit en schrijf ik dus beter dan dat ik spreek. Met schrijven kun je wat genuanceerder uit de hoek komen en mijn rechterpink weet feilloos de backspaceknop te vinden, ook een zeer prettige uitvinding.

Tijdens het schrijven heb ik ook gemerkt dat het een wel heel grappige manier is van het uitoefenen van macht. Ik bepaal wat er gebeurt, ik bepaal wie wat zegt en wanneer. Op die manier kan ik ook onderhuids (ook een goed boek van Nicci French trouwens) mijn mening geven, zonder mij daarvoor te hoeven verantwoorden. Niet dat ik daarvoor schroom in het dagelijkse leven, ik ben de laatste die de confrontatie uit de weg gaat, maar het is best wel eens rustig om lekker te spuien zonder dat daar een discussie uit voortvloeit.

Ook heb ik gemerkt dat je op die manier heel veel van je af kunt schrijven. Therapeutisch verwerken zeg maar. Zoals iedereen, heb ook ik wel eens dingen meegemaakt die niet eerlijk waren, onrechtvaardig of gewoon echt niet leuk. Of met mensen om moeten gaan waarmee je eigenlijk niet door één deur wilt gaan maar die door omstandigheden je min of meer opgedrongen worden. Om stukjes van deze mensen en gebeurtenissen te verwerken in het verhaal, is eigenlijk dé ultieme wraak. Niemand is helemaal leuk, iedereen heeft wel mindere kanten, die heb je ook nodig om in evenwicht te zijn dus daar is niets mis mee. De mindere kanten gebruiken van mensen die me pijn hebben gedaan, heeft erg bevrijdend gewerkt. Andersom kun je leuke dingen op die manier herbeleven, ook niet verkeerd.

Over het zelf uitgeven van een boek

Ik heb een aantal grote, gerenommeerde uitgeverijen benaderd om mijn boek uit te geven. In totaal tien. Na een paar afwijzingen had ik geen zin meer om te wachten. Ik was ook al begonnen aan mijn tweede boek en ik wilde niet dat Vloeibaar Goud zou verzanden in een niets. Ik vind het erg moeilijk om mijn aandacht te verdelen over twee boeken en besloot het project Vloeibaar Goud eerst helemaal af te ronden om daarna me volop te kunnen wijden aan het volgend project. Op dit moment moet ik nog vijf reacties (afwijzingen?) krijgen, dat duurt me te lang, in juli heb ik alles opgestuurd.

Lulu.com

Op mijn speurtocht naar uitgevers kwam ik een aantal internetuitgeverijen tegen die het ook mogelijk maakten om zelf je boek uit te geven. Die heb ik allemaal opgeslagen bij mijn favorieten. Ik had voor mijzelf een deadline gesteld van eind oktober; zou er dan nog geen uitgever geïnteresseerd zijn dan zou ik het zelf doen, zo had ik bedacht.

De hele maand oktober heb ik alle sites doorgespit en alle forums gelezen om zoveel mogelijk informatie te vergaren. Bij Lulu viel me de vriendelijke benadering van de doorgewinterde leden ten opzichte van de newbies meteen op. Ook de Nederlandstalige staf sprak me aan. Grappige bijkomstigheid was dat José Vriens van Boekenbent ook erg veel op het forum bij Lulu aanwezig was. Met een hoop nuttige tips trouwens.

Het feit dat ik alles in eigen hand kon houden (als ik het dan toch zelf zou doen dan wilde ik ook alles in eigen hand houden), maar wel heel veel hulp kon verwachten, was een belangrijk voordeel in mijn ogen. Op het forum staan de meeste vragen al beantwoord maar ze hebben ook een livehelp, een soort chatbox waar je meteen door een medewerkster te woord wordt gestaan. Bij Lulu kon ik meteen aan de slag en, niet onbelangrijk, de prijs was ook erg aantrekkelijk. Voor ongeveer 180 euro heb ik 13 exemplaren (waarvan 3 proefdrukken), een isbn met distributiepakket en een eigen webwinkeltje waar ik net zoveel boeken in kan zetten als ik wil. Geen opstartkosten en wanneer je een boekje maakt zonder isbn, kost het je helemaal niets, tenzij je het bestelt natuurlijk, dan betaal je de productiekosten en die zijn absoluut niet hoog. Typerend voor Lulu is de mogelijkheid het boek te downloaden. Als echte internetfreak vond ik dat ook wel bij me passen. Je kan er voor kiezen de downloadoptie uit te zetten maar ik vind het persoonlijk een prachtige optie al zou ik het zelf nooit doen, ik lees voornamelijk voor ik ga slapen, in bed.

Kortom, Lulu bood de meeste mogelijkheden voor prettig prijsje.

Het enige nadeel van Lulu is eigenlijk de betalingsmethode. Het is een Amerikaans bedrijf en Nederland is slechts een kleine afdeling. Mijn boek op Lulu is alleen te verkrijgen wanneer je met Paypal of creditcard afrekent en dat is voor de meeste Nederlanders nog een obstakel. Verder heeft Lulu, wat mij betreft, alleen maar voordelen.

Geen opstartkosten

Bij Lulu heb je dus geen opstartkosten . Ik heb mijn Engelstalige lyrics nu ook gebundeld met een paar mooie foto's erbij en in mijn webwinkeltje geplaatst. Dat heeft me geen cent gekost. Voor dat boekje "Words For Music" heb ik geen isbn aangevraagd, ik heb dat meer uit hobbyisme gedaan (en omdat ik één boek in mijn winkeltje zo alleen vond staan).

De vraagprijs en winst

Ik heb een beetje de richtlijnen van Lulu aangehouden en gekeken wat een beetje gangbaar was voor een boek van bijna 300 pagina's. Ik wilde niet te hoog gaan zitten, ik ben immers maar een debutante op dit gebied.

k verdien op dit boek niet zoveel, zeker niet als men het in de boekhandel koopt, toch ik wil graag dat iedereen dat wel gaat doen. Als iedereen het gaat bestellen in de boekhandel of er naar gaat vragen bij de bieb, dan vestig ik mijn naam en daar gaat het me meer om. Het lijkt me zeer egostrelend om mezelf op de plank te zien liggen.

Publiciteit en promotie

Ik heb een todolijst gemaakt met alle tips die ik verzameld heb en die loop ik allemaal af.

Twee boeken naar de NBD gestuurd, ook eentje naar België.

Eén exemplaar naar de Koninklijke Bibliotheek.

Lulu verzorgt de distributie naar het Centraal Boekhuis, daar heb ik geen omkijken naar, al zit ik er wel bovenop. Ik zag mezelf al staan op literatuurplein.nl en Boekbalie.nl heel apart. Doordat ik bij het CB ben aangemeld, kunnen zij het beschikbaar maken bij bol.com en andere online boekenwinkels.

Een vriendin van mij heeft het boek al besteld bij de boekhandel en die heeft het inderdaad besteld bij Scholtens, een boekengroothandel. Een dag na het vrijgeven voor verkoop. Dit was haar initiatief maar het werkt wel dus ik ga vrienden en familie allemaal oproepen hetzelfde te doen ;-)

Verder heb ik heel internet afgespeurd en iedereen benaderd die mogelijk geïnteresseerd zou kunnen zijn. Alle e-mailadressen die ik had, heb ik verzameld en middels een nieuwsbrief geattendeerd op mijn site en mijn nieuwste project. Ik ga een paar boeken in consignatie leggen bij een aantal boekwinkels, een tip van José Vriens van Boekenbent. Ook heb ik een account bij Hyves aangemaakt, op die manier ook weer heel wat oude vrienden en kennissen kunnen benaderen en me natuurlijk bij alle boeken- en thrillerhyves aangemeld die ik kon vinden.

En, het belangrijkste wat nog gebeuren moet: de media.
Ik heb een hele lijst adressen waar ik een persbericht naar ga sturen, dag-, week- en maandbladen. Van het lokale suffertje tot de Margriet. Ik heb hier bewust mee gewacht omdat ik eerst wilde weten wanneer men mijn boek zou kunnen bestellen en wanneer de verschijningsdatum zou zijn, dat weet ik nu dus morgen ga ik alles eruit gooien. Doordat mijn man een lokale bekendheid is, vaar ik een beetje mee op de naam Onclin. Onlangs werd hij geïnterviewd en toen Angela de Kuijer, de journaliste, erachter kwam dat ik een boek had geschreven, wilde ze ook mij interviewen, dat gaat dus ook binnenkort gebeuren. Angela heeft overigens ook al een recensie geschreven, die recensie gebruik ik natuurlijk ook overal.Bij onze lokale radio hebben ze het onderwerp "Meerportret" over mensen uit de Haarlemmermeer die iets aparts doen of hebben gedaan. Daar stuur ik ook maar eens een mailtje naar, de radio durf ik nog wel aan.

Hoe werkt het?

Ik kan zelf het boek kopen vanuit mijn eigen account, ik hoef dan niet de royalties en lulufee te betalen maar alleen de productie- verzendkosten. De boeken worden gedrukt in Spanje, de verzendkosten zijn dus wel iets aan de hoge kant (2,99).

De klant bestelt in mijn webwinkel en krijgt rechtstreeks het boek thuisgestuurd, daar hoef ik verder niets aan te doen.

Wanneer iemand het boek in de winkel koopt dan bestelt de boekhandel, die bestelt niet bij Lulu maar bij bv Scholtens. Dan wordt dat geregeld vanuit het Centraal Boekhuis. Lulu heeft mijn bestand daar naartoe gestuurd en het boek wordt dan in Nederland geprint. Daar hoef ik verder ook niets aan te doen.

Het is POD (printing on demand) het boek wordt pas geprint wanneer het besteld wordt, je blijft dus niet met grote voorraden zitten.

Als het echt niet anders kan (geen internet, slecht ter been, verzin het maar) dan kan iemand het boek ook bij mij bestellen maar dat is niet de bedoeling, het boek is gewoon in de winkel verkrijgbaar straks.

Hoe kunnen mensen het boek kopen?

Bij Lulu met creditcard of Paypal.

Bij online winkels met factuur, creditcard of online banking

In de winkel met geld, pin, chip of whatever ;-)


Meer lezen over Anita? Bezoek dan haar website: http://www.anita.onclin.nl
Meer lezen »
Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top