Berichten weergeven met het label Atelier Pippilotta. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label Atelier Pippilotta. Alle berichten weergeven

Atelier Pippilotta

/ 1 comment
Mijn naam is Suzan Barelds (39), getrouwd met Albert en samen hebben we drie heerlijke pubers. Toen de kinderen in drie jaar tijd werden geboren, stopte ik met mijn werk als verpleegkundige. Het was te druk om er nog een baan naast te hebben, helemaal omdat de jongste een hartafwijking had.

Geen baan, betekende minder geld voor mijn knutselhobby. Daarom gaf ik in de avonduren cursussen met zelfgemaakte patronen. Zo kon ik mijn viltpoppenhobby bekostigen. Toen de jongste ook naar school ging in 2001, ging ik weer werken als verpleegkundige en stopte ik met het geven van cursussen.

De geboorte van mijn atelier

Omdat ik het zo jammer vond dat mijn patronen bleven liggen maakte ik er boekjes van. Daarvoor 'leende' ik 100 gulden bij mijn man. Die boekjes stuurde ik naar een paar antroposofische winkels.

Een aantal van die winkels waren heel enthousiast, en bestelden meteen een aantal boekjes. Al snel kwam de vraag naar pakketten met patronen en materialen. Na een late dienst ging ik nog eens heerlijk zitten knutselen aan de keukentafel.

Er kwamen steeds meer winkels die mijn patronen wilden inkopen. Begin 2002 schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel. Ik moest een BTW-nummer aanvragen, en kreeg een dik belastingboek mee. Daar heb ik me die zomer doorheen geworsteld. Er komt toch nog heel wat bij kijken, en ik wilde het goed doen.

De naam van mijn atelier!

Het atelier moest natuurlijk een naam hebben. Nu had ik in die tijd lang haar dat ik vaak in twee vlechten droeg. Met mijn kinderen keek ik regelmatig een film van Pippi Langkous.

De keuze van de naam was dus niet zo moeilijk. Pippi staat voor een rebels meisje met een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Ze prikkelt de fantasie want zeg nu zelf: welk kind wil er nu niet heel sterk zijn en vliegen in een luchtballon?!

Ik waag de sprong, en zeg mijn vaste baan op

Na mijn werk als verpleegkundige vier jaar te hebben gecombineerd met het atelier, kwam ik op een punt dat ik een keuze moest maken. Met de boekhouder overlegde ik of ik kon stoppen met mijn vaste baan. Ze vond dat ik het best kon doen.

En dat was het moment dat het atelier echt begon te groeien. Ik had meer tijd om te ontwerpen, en we hadden ondertussen een huis gekocht met een garage die mijn man had verbouwd tot atelier. Ik had mijn eigen ruimte en kon meer materialen kwijt.

Tien jaar atelier Pippilotta

Inmiddels bestaat atelier Pippilotta bijna tien jaar. Het is een fulltime baan, en ik ben vijf dagen per week in het atelier aanwezig.

Het klantenbestand is inmiddels gegroeid tot bijna 100 winkels die mijn pakketten verkopen. Het wisselt de laatste tijd een beetje. Een aantal klanten kon niet tegen de concurrentie van het internet op, en is gestopt. Maar er zijn ook een aantal winkels bijgekomen, door de positieve verhalen over het atelier.

Door de jaren heen is mijn atelier heel kleurrijk geworden. Alle poppen staan op planken, er hangt lieve post van knutselaars aan de muur, er liggen kleurige rollen vilt onder de snijtafel en de wierook verdrijft de wolgeur een beetje. Soms ruikt het hier net als een boerderij als je ’s ochtends binnen stapt.

Hoe mijn pakketten tot stand komen

Het ontwerpen van de pakketten gaat vanzelf. Ik denk dat het een gave is die ik van mijn creatieve ouders heb geërfd. Soms overvalt een idee mij zomaar, doordat ik iets zie of hoor. Dan vergeet ik alles om mij heen.

Ik maak een tekening van een popje

Meestal maak ik eerst een tekening op papier van een popje. Dan kies ik de juiste kleuren vilt, en pak de naaimand. Meestal ben ik twee uur aan het naaien voordat het popje af is. Dan moeten man en kinderen keuren. En o wee als het niet goed gekeurd is. Soms verander ik dan wat aan het ontwerp, of de kleuren. Het gebeurt ook wel dat ik iets in mijn hoofd heb, en dat er iets heel anders uitkomt!

De ontwerpen hebben vaak betrekking op de seizoenen, de natuur en op kinderen. Ze zijn erg geschikt om op een seizoentafel te zetten. Dat is een tafel of plankje die het seizoen van dat moment uit beeld. Op die manier ben je heel bewust bezig met de seizoenen. Dat is waar mijn hart ligt.

Ik schrijf het patroon

Als ik tevreden ben over een ontwerp, ga ik het patroon schrijven. Dat is elke keer een hele klus. Het moet niet te uitgebreid, want dan wordt het weer ingewikkeld, maar ook niet te kort. Vaak maak ik er tekeningen bij ter verduidelijking.

De voorkant

De patroondelen zelf moeten netjes op het patroon komen, en er moet een mooie foto op de voorkant. De foto maak ik meestal in de ochtend, buiten op de strijkplank. Het moet niet te donker zijn, niet regenen en ook niet te hard waaien.

De voorkant van het patroon versier ik ook altijd met leuk tekeningen. Daaraan herken je mijn pakketten, en ik vind het een van de leukste dingen om te doen, na het ontwerpen.

Patroon naar de drukkerij

De patronen laat ik door een drukkerij afdrukken, maar het vouwwerk doen mijn man en ik altijd.

Materialen verzamelen

En dan begint het verzamelen van de materialen. De juiste kleur vilt, en de andere materialen die in het pakket zitten. Door de jaren heen heb ik geleerd dat je best kunt onderhandelen over de prijs met groothandels als je veel afneemt.

Mijn prijzen

Voor het berekenen van de prijzen neem ik de kostprijs van het pakket. Daar doe ik een marge voor mezelf boven op. Het is geen standaard marge omdat het ene pakket bewerkelijk is om te maken, en het ander zo klaar is.

Onlangs heb ik de prijzen moeten verhogen. De laatste prijsverhoging was zeven jaar geleden. De inkoopprijzen waren zoveel omhoog gegaan dat ik er niet onder uit kon. Ik heb er lang mee gewacht omdat het ook heel lastig is. Wist ik eerst alle prijzen van de 180 pakketten uit mijn hoofd, nu moet ik telkens op de prijslijst kijken.

Gelukkig zijn de pakketten nog steeds relatief goedkoop. Dat kan omdat ik heel veel zelf doe. Van het ontwerpen, vouwwerk, computerwerk, administratie tot het fotograferen. Ik huur geen ruimte, en heb geen personeel in dienst.

Copyright schending

Onder op de patronen staat een ©. Dat betekent dat het patroon niet gekopieerd mag worden. Helaas gebeurt dat toch. Als je met een vriendin een pakket koopt, en de patronen uitwisselt, heb ik daar geen moeite mee. Maar het gebeurt ook op grotere schaal.

Hele lijsten patronen worden via internet geruild, en verkocht. Dat maakt we wel een verdrietig, en geeft een machteloos gevoel, want in feite is het diefstal. Ik probeer me er maar niet teveel mee bezig te houden.

Duitse markt

Een lieve vriendin die van origine Duits is, vertaalt mijn pakketten voor de Duitse markt. Er zijn maar twee winkels in Duitsland die mijn pakketten verkopen. Er komt regelmatig een vraag van een Duitse winkel om ook mijn pakketten te mogen verkopen. Maar ik heb er gewoonweg geen tijd voor.

En één van de Duitse winkels doet het zo goed dat ik het ook wel best vind zo. Misschien niet zo zakelijk van me, maar voor nu de beste oplossing. De Engelse versie wordt door een winkel in Canada gemaakt. Ze doet het met veel zorg en toewijding en neemt de hele Engelse markt op zich.

Marketing en publiciteit

Marketing en publiciteit hoeft niet ingewikkeld te zijn. Tot nu toe heb ik eigenlijk nooit reclame voor het atelier gemaakt. Mensen ontdekken me via internet, of links in weblogs van knutselaars. Dit zijn mijn tips:
  1. Persoonlijk vind ik een goede website heel belangrijk. Dat laat iets over jou zien. Hou je de site bij, of loopt hij maanden achter?
  2. Heb je een leuke winkel, zet daar dan een foto van op je site
  3. Vertel wat je allemaal doet, en op welke markten en beurzen je staat.
  4. Laat foto’s van je cursussen zien.

Mijn website

Mijn website is puur informatief. Je vindt er alle pakketten, gratis patronen, veel uitleg met foto’s, wat over mezelf, en een blog dat ik wekelijks bij hou. Op mijn website staan geen prijzen van de pakketten.

Dat is omdat ik niet particulier verkoop. Naar mijn idee ben ik dan een concurrent van mezelf. Aan mijn klanten merk ik bovendien dat ze het heel fijn vinden dat ik niet zelf mijn pakketten verkoop. Zolang het niet nodig is, ga ik ook niet zelf de verkoop van mijn pakketten doen. Ik sta ook niet op markten of beurzen.

Combinatie atelier en gezin

Nu de kinderen ouder zijn, is het voor mij makkelijker het atelier met het gezin te combineren. Om acht uur ben in het atelier aan het werk. Meestal draait de wasmachine dan al, en zwemmen de geschilde piepertjes al in de pan.

Als ik koffie ga halen hang ik meteen even de was op. En is het een chaos in huis, dan doe ik net of ik het niet zie. Dat heb ik wel moeten leren hoor, maar het gaat me steeds beter af. Eén keer per week heb ik hulp in de huishouding. Het is namelijk niet mijn hobby, en de avonden en weekenden zijn voor ons gezin.

Het voordeel van thuis werken en je eigen baas zijn is dat je er altijd bent als de kinderen je nodig hebben. Bezoekjes aan school, bij ziekte, en gewoon als ze thuis zijn. Ik ben er, en kan zo alles laten liggen. Het is een bevoorrechte positie die mijn leven heel aangenaam maakt.

Tegen een uur of drie fiets ik richting het postkantoor om de bestellingen weg te brengen. Dat combineer ik met de boodschappen. Ik neem me altijd voor om om vier uur te stoppen, maar meestal wordt het vijf uur voordat ik me kan losmaken van het werk.

Toekomst

Je zou denken dat mensen met een drukke baan, geen tijd hebben om viltpakketten te maken. Maar ik merk juist dat de interesse voor deze hobby groeit. Dat is voornamelijk te danken beurzen en weblogs. Mijn pakketten vragen geen grote investering, en zijn eenvoudig te maken. Vooral mensen met kinderen ontdekken hoe leuk een seizoenstafel is, en gaan de poppen maken.

Er ligt een ontwerpboek met heel veel ideeën die ik graag wil uitwerken. Qua ideeën kan ik dus nog jaren door!

Meer weten?

Bezoek dan Suzans website Atelier Pippilotta
Meer lezen »
Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top